Adhyāya 32: Tāpasānāṃ Darśanaṃ — Ascetics Seek to Identify the Pāṇḍavas
ता: शीलगुणसम्पन्ना विमानस्था गतक्लमा: । सर्वा: सर्वगुणोपेता: स्वस्थानं प्रतिपेदिरे
tāḥ śīlaguṇasampannā vimānasthā gataklamāḥ | sarvāḥ sarvaguṇopetāḥ svasthānaṃ pratipedire ||
Disse Vaiśaṃpāyana: Aquelas donzelas kṣatriyas, dotadas de boa conduta e nobres qualidades, montaram em carros celestiais. Livres de todo cansaço e ornadas com toda virtude, alcançaram as suas moradas próprias—cada uma atingindo a condição que lhe era devida, com todo sofrimento posto a termo.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores a moral logic central to the epic: śīla (upright conduct) and guṇa (virtues) lead to fitting outcomes. Those described as virtuous are relieved of suffering and attain their proper, deserved state—suggesting ethical character as a basis for post-suffering restoration and rightful destiny.
Vaiśampāyana narrates that the Kṣatriya maidens, now free from hardship, ascend vimānas (celestial vehicles) and depart to their respective destined abodes. The scene functions as a resolution: distress ends, and each person reaches an appropriate station.