Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
२१५७ कालयोगी--कालको भी योगबलसे जीतनेवाले
bahubhūto bahudharaḥ svarbhānur amito gatiḥ | nṛtyapriyo nityanarto nartakaḥ sarvalālasaḥ ||
Vāyu disse: “Ele é Kāla-yogī — aquele que vence o Tempo pelo poder do yoga — o de grande voz. É pleno de todos os desejos, e há quatro caminhos para alcançá-lo: o yoga do conhecimento, o yoga da devoção, o yoga da ação e o aṣṭāṅga-yoga. Move-se à noite, caminha com os pretas e caminha com os bhūtas — ele é Maheshvara, maior que os senhores dos mundos. Sendo um, torna-se muitos, e sustenta muitas formas e seres. Ele é Svarbhānu; é imensurável, e é o alvo supremo alcançável por devotos e almas libertas. Deleita-se na dança — o dançarino eterno — que dança e faz os outros dançarem, e cuja afeição se estende a todos.”
वायुदेव उवाच
The verse praises Śiva as simultaneously one and many, infinite and yet approachable as the highest spiritual goal (gati). It frames devotion as a path to the supreme refuge, while portraying the divine as dynamic—ever-active, moving the cosmos like a dancer who also makes others dance.
Vāyu is speaking in a hymn-like passage that enumerates Mahādeva’s names and qualities. This verse continues the litany of epithets, emphasizing Śiva’s cosmic manifestations, his boundlessness, and his role as the ultimate destination for devotees and liberated beings.