इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि ब्राह्मणप्रशंशायामेकपञ्चाशदधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi brāhmaṇapraśaṃsāyām ekapañcāśad-adhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
Bhīṣma disse: “Assim, no Śrī Mahābhārata, dentro do Anuśāsana Parva, na seção sobre o dharma da doação (Dāna-dharma), o capítulo referente ao louvor dos brāhmaṇas—o centésimo quinquagésimo primeiro—chega ao fim.” Este colofão final enquadra o ensinamento como parte de um discurso ético mais amplo: generosidade guiada pelo dharma e reverência àqueles a quem foram confiados o saber e a responsabilidade ritual.
भीष्म उवाच
As a colophon, the verse primarily signals closure and situates the preceding instruction within dāna-dharma and brāhmaṇa-praśaṃsā: giving should be aligned with dharma, and society is urged to honor learned custodians of sacred knowledge and ritual duty.
Bhīṣma’s discourse reaches a formal endpoint: the text announces that the 151st chapter—on praising brāhmaṇas within the dāna-dharma section of the Anuśāsana Parva—has concluded.