Shloka 32
महाबुद्धिर्महावीरयों महाशक्तिर्महाद्युति: । अनिर्देश्यवपु: श्रीमानमेयात्मा महाद्विधृक्,१७३ महाबुद्धि:-महान् बुद्धिमान, १७४ महावीर्य:-महान् पराक्रमी, १७५ महाशक्ति:-महान् सामर्थ्यवान, १७६ महाद्युति:-महान् कान्तिमान, १७७ अनिर्देश्यवपु:- वर्णन करनेमें न आने योग्य स्वरूप, १७८ श्रीमान्-ऐश्वर्यवानू, १७९ अमेयात्मा-जिसका अनुमान न किया जा सके ऐसे आत्मावाले, १८० महाद्विधृक्ू-अमृतमन्थन और गोरक्षणके समय मन्दराचल और गोवर्धन नामक महान् पर्वतोंको धारण करनेवाले
bhīṣma uvāca | mahābuddhir mahāvīryo mahāśaktir mahādyutiḥ | anirdeśyavapuḥ śrīmān ameyātmā mahā-dvidhṛk ||
Disse Bhīṣma: Ele é de vasta inteligência, grande valor, grande poder e esplendor radiante. Sua forma está além de descrição; é dotado de prosperidade divina; seu ser interior é imensurável; e é o Grande Sustentador—aquele que amparou montanhas imensas em feitos que protegeram o mundo.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest ideal is both beyond human description (anirdeśya, ameya) and yet morally reliable as a protector of the world (the great bearer). Devotion here is grounded in recognizing supreme excellence—wisdom, valor, power, radiance—aligned with the safeguarding of beings.
Bhishma is praising the Supreme Lord by listing epithets that summarize divine qualities. The closing epithet recalls mythic acts of upholding mountains—Mandara during the churning of the ocean and Govardhana during the protection of cattle and people—highlighting divine intervention for cosmic and social welfare.