Śāṇḍilī–Sumanā-saṃvāda: Sat-strī-samudācāra and Pati-dharma
Conduct of the Virtuous Wife
यज्ञदानतप:शीला नरा वै पुण्यकर्मिण: । येअभिद्रह्मन्ति भूतानि ते वै पापकृतो जना:
vyāsa uvāca | yajñadānatapaḥśīlā narā vai puṇyakarmiṇaḥ | ye 'bhidruhṇanti bhūtāni te vai pāpakṛto janāḥ ||
Disse Vyāsa: Aqueles que se dedicam ao sacrifício, à caridade e à austeridade são, de fato, praticantes do mérito. Mas os que nutrem malícia contra os seres vivos e os ferem devem ser conhecidos como pecadores. O verso estabelece a medida do dharma: disciplina interior e generosidade elevam; hostilidade às criaturas assinala a queda moral.
व्यास उवाच
Merit is defined by sustained commitment to yajña (sacred duty), dāna (generosity), and tapas (self-discipline), while sin is defined by hostility and harm toward living beings. Dharma is measured not only by ritual and ascetic practice but also by one’s attitude and conduct toward all creatures.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused setting, Vyāsa delivers a concise moral criterion: he distinguishes the truly virtuous from the sinful by contrasting religious-ethical practices (sacrifice, charity, austerity) with cruelty or malice toward beings.