Shloka 39
Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
पृथ्वीनाथ! यदि प्राणी इस लोकमें जन्मसे ही पुण्यकर्ममें लगा रहता है तो वह धर्मके फलका आश्रय लेकर उसके अनुसार सुख भोगता है। यदि अपनी शक्तिके अनुसार बाल्यकालसे ही धर्मका सेवन करता है तो वह मनुष्य होकर सदा सुखका अनुभव करता है ।। अथान्तरा तु धर्मस्याप्यधर्ममुपसेवते । सुखस्यानन्तरं दु:ःखं स जीवो5प्यधिगच्छति,किंतु धर्मके बीचमें यदि कभी-कभी वह अधर्मका भी आचरण कर बैठता है तो उसे सुखके बाद दुःख भी भोगना पड़ता है
pṛthvīnātha! yadi prāṇī ’smin loke janmatas eva puṇyakarmasu lagnaḥ syāt, sa dharmaphalāśrayaṃ labdhvā yathāvidhi sukhaṃ bhuṅkte. yadi ca yathāśakti bālyakālād eva dharmaṃ sevate, sa manuṣyo bhūtvā sadā sukham anubhavati. athāntarā tu dharmasyāpy adharmaṃ upasevate; sukhasyānantaraṃ duḥkhaṃ sa jīvo ’py adhigacchati.
Yudhiṣṭhira disse: “Ó senhor da terra! Se um ser vivo, desde o nascimento neste mundo, permanece dedicado às ações meritórias, então, amparando-se nos frutos do dharma, desfruta da felicidade de acordo com eles. Se, conforme sua capacidade, pratica o dharma desde a infância, vive como homem com contínua experiência de bem-estar. Mas se, no meio do dharma, por vezes recorre ao adharma, então, após a felicidade, esse mesmo ser vem também a experimentar a dor.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Consistent commitment to dharma from early life yields sustained well-being, but mixing dharma with occasional adharma disrupts that moral trajectory, bringing sorrow after happiness—an assertion of moral causality (karma) in lived experience.
Yudhiṣṭhira addresses a king (“pṛthvīnātha”) and articulates a principle about ethical conduct: steady virtue supports happiness, whereas intermittent wrongdoing, even amid generally righteous life, leads to subsequent suffering.