Shloka 2
Janamejaya’s Request for Expansion; Vaiśampāyana’s Authorization and Phalāśruti of the Mahābhārata
Jaya
सदस्या ऊचु: बालो<पि विप्रो मान्य एवेह राज्ञां विद्वान् यो वै स पुनर्वे यथावत् । सर्वान् कामांस्त्वत्त एवार्हतेडद्य यथा च नस्तक्षक एति शीघ्रम्,सदस्योंने कहा--ब्राह्मण यदि बालक हो तो भी यहाँ राजाओंके लिये सम्माननीय ही है। यदि वह विद्वान हो तब तो कहना ही क्या है? अतः यह ब्राह्मण बालक आज आपसे यथोचित रीतिसे अपनी सम्पूर्ण कामनाओंको पानेके योग्य है, किंतु वर देनेसे पहले तक्षक नाग चाहे जैसे भी शीघ्रतापूर्वक हमारे पास आ पहुँचे, वैसा उपाय करना चाहिये
sadasyā ūcuḥ—bālo 'pi vipro mānya eveha rājñāṃ vidvān yo vai sa punar veyathāvat | sarvān kāmāṃs tvatta evārhatedya yathā ca nas takṣaka eti śīghram |
Os conselheiros reunidos disseram: “Mesmo que um brâmane seja apenas uma criança, é digno de honra aqui por parte dos reis; e se é erudito, que mais há a dizer? Portanto, este jovem brâmane merece obter de ti hoje, de modo apropriado, todos os seus desejos. Contudo, antes de conceder a dádiva, convém também tomar medidas para que Takṣaka, a serpente, não chegue até nós rapidamente, de maneira alguma.”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a dharmic norm of kingship: brahmins are to be honored regardless of age, and learning increases that claim. At the same time, ethical action must be joined with prudence—granting boons should not ignore imminent danger (here, the threat of Takṣaka).
The court assembly advises the king that the young brahmin petitioner is fully entitled to receive his requested boon(s) properly. However, they urge the king to first arrange safeguards so that Takṣaka the Nāga cannot quickly reach and harm them.