Shloka 6
आह्वानमन्त्रप्रयोगः — Kuntī’s Invocations and the Birth-Portents of the Pāṇḍavas
सम्प्रयुक्तस्तु कुन्त्या च माद्र्या च भरतर्षभ । जितलन्द्रीस्तदा पाण्डुर्बभूव वनगोचर:,भरतश्रेष्ठ! राजा पाण्डुने आलस्यको जीत लिया था। वे कुन्ती और माद्रीकी प्रेरणासे राजमहलोंका निवास और सुन्दर शय्याएँ छोड़कर वनमें रहने लगे। पाण्डु सदा वनमें रहकर शिकार खेला करते थे
samprayuktas tu kuntyā ca mādryā ca bharatarṣabha | jitalandrīs tadā pāṇḍur babhūva vanagocaraḥ ||
Disse Vaiśampāyana: Instigado por Kuntī e Mādrī, ó touro entre os Bhāratas, o rei Pāṇḍu venceu então a indolência e tornou-se um errante das florestas. Deixando para trás os confortos do palácio e os leitos finos, abraçou a vida silvestre e, ali habitando, ocupou-se da caça—ato que prenuncia a tensão moral entre o dever régio e os perigos do desejo sem freio.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical pivot from comfort and inertia to purposeful action, while also hinting that action without restraint (here, hunting in the forest) can become a doorway to later moral and karmic consequences.
Vaiśampāyana narrates that Pāṇḍu, encouraged by his queens Kuntī and Mādrī, abandons palace comforts, takes up residence in the forest, and spends his time roaming and hunting.