योगान्तरायाः, औपसर्गिकसिद्धयः, परवैराग्येन शैवप्रसादः
संत्याज्यं सर्वथा सर्वम् औपसर्गिकमात्मनः पैशाचे पार्थिवं चाप्यं राक्षसानां पुरे द्विजाः
saṃtyājyaṃ sarvathā sarvam aupasargikamātmanaḥ paiśāce pārthivaṃ cāpyaṃ rākṣasānāṃ pure dvijāḥ
Portanto, ó duas-vezes-nascidos, deve-se abandonar por completo toda influência que macule o si-mesmo—seja proveniente de contágio e forças obstrutivas (upasarga), de impureza à maneira de piśāca, ou da pesada mancha terrena encontrada nas moradas dos rākṣasas—para que o paśu (alma ligada) permaneça apto ao culto devocional a Śiva e ao caminho disciplinar Pāśupata.
Suta Goswami (narrating puranic injunctions to the sages of Naimisharanya)
It states that the worshipper must renounce all sources of impurity and obstructive influences, because fitness (adhikāra) and śauca protect the sanctity of Liṅga-pūjā and keep the pashu receptive to Śiva’s grace (anugraha).
By implication, Śiva as Pati is the supremely pure reality; approaching Him requires the pashu to withdraw from pasha-like defilements (grossness, fear, contamination, and tamasic influences) that cloud right knowledge and devotion.
It highlights śauca (purificatory discipline) and avoidance of tamasic/inauspicious environments—foundational observances supporting Pāśupata-oriented worship, japa, and steady pūjā without upasarga (obstruction).