अध्याय ८२ — व्यपोहनस्तवः (पापव्यपोहन-स्तोत्रम्)
शिवार्चनरतः श्रीमान् स मे पापं व्यपोहतु त्रैलोक्यनमिता देवी सोल्काकारा पुरातनी
śivārcanarataḥ śrīmān sa me pāpaṃ vyapohatu trailokyanamitā devī solkākārā purātanī
Que o Senhor auspicioso, sempre dedicado ao culto de Śiva, remova o meu pecado. E que a Deusa primordial, reverenciada pelos três mundos, de esplendor radiante e ígneo, proteja e sustente este ato de purificação.
Suta Goswami (narrating to the sages at Naimisharanya, within a Shiva-archana context)
It frames Śiva-arcana (including Liṅga-pūjā) as a direct means of pāpa-kṣaya—dissolving impurity that binds the paśu (individual soul) and preparing it for Śiva’s grace.
Śiva is implied as Pati—the auspicious remover of pāpa and bondage—whose worship purifies the paśu; his efficacy is also shown as inseparable from Devī (Śakti), the primordial power revered by all worlds.
Śiva-arcana (formal worship of Śiva/Liṅga) is highlighted as a purificatory discipline; in a Shaiva Siddhānta reading, it supports the yogic aim of loosening pāśa through devotion, mantra, and consecrated worship.