मन्वन्तर-क्रमः (अतीत-सप्तमन्वन्तराः) तथा मन्वन्तरावताराः
इक्ष्वाकुश् च नृगश् चैव धृष्टः शर्यातिर् एव च नरिष्यन्तश् च विख्यातो नाभागो दिष्ट एव च
ikṣvākuś ca nṛgaś caiva dhṛṣṭaḥ śaryātir eva ca nariṣyantaś ca vikhyāto nābhāgo diṣṭa eva ca
ਉਸ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇક્ષਵਾਕੁ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਗ; ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸ਼ਰਿਆਤੀ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ; ਅਤੇ ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਦਿਸ਼ਟ—ਇਹ ਸਭ ਨਾਮ ਜਨਮੇ।
Sage Parāśara (narrating to Maitreya)
This verse anchors sacred history through genealogy, presenting kingship as a dharmic institution unfolding within Viṣṇu’s overarching order.
Parāśara proceeds by enumerating descendants in sequence, using concise name-lists to map the transmission of rule and dharma across generations.
Even when Viṣṇu is not named in the verse, the Purāṇic premise is that legitimate lineage and righteous sovereignty operate within Viṣṇu’s sustaining power as Supreme Reality.