Adhyaya 89

ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਤਿਆ (ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ) ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾਵਾਂ—ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਤੀ—ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਘੋਰ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ ਸੰਯਮਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ-ਵ੍ਰਤ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਇਸ ਜੋੜੇ ਵਰਤ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਕਰਮ—ਸਵੇਰੇ ਤੜਕੇ ਸਨਾਨ (ਤੁਲਾ-ਸੂਰ੍ਯ), ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲਕ/ਚਿੰਨ੍ਹ, ਦੀਪ-ਦਾਨ, ਤੁਲਸੀ-ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਜਾਗਰਣ—ਗਿਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ। ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਾਰਸ਼ਦ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਰਤਿਕ-ਵ੍ਰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਕਟਤਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਵਿਛੇਦ ਭਕਤੀ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।