Adhyaya 71

ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣ੍ਯ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸੂਤ ਜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੀ। ਸੂਤ ਕਥਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾਰਦ ਮੇਰੂ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਲੀ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰਿ-ਨਾਮ ਦੇ ਜਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਮ-ਜਪ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਪਾਪ-ਨਾਸ਼ਕ ਸਮਰਥਾ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਕੈਲਾਸ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਪਰਮ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਸਹਸ੍ਰਨਾਮ ਦੀ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾ ਕੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਿ/ਛੰਦ/ਬੀਜ/ਸ਼ਕਤੀ/ਕੀਲਕ/ਵਿਨਿਯੋਗ ਤੇ ਨਿਆਸ ਆਦਿ ਵਿਧੀ-ਸੰਕੇਤ ਸਮੇਤ ਸਹਸ੍ਰਨਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਇਕ ਨਾਮ “ਰਾਮ” ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਦਿੱਤੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਅਧੂਰਾ ਹੈ)।