Adhyaya 254

ਪੁਰਾਣਿਕ ਪਰਤਦਾਰ ਕਥਾ-ਚੌਖਟ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ (ਉਮਾ) ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਗੁਪਤ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਵਾਮਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਨਿਤ ਵਿਸ਼ਣੁ-ਸਹਸ੍ਰਨਾਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਕੋ ਨਾਮ ‘ਰਾਮ’ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੇ 108 ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਚਕ੍ਰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਇਸ ਸੰਵਾਦ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣ-ਪਾਠ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਵਿਘਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ, ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ‘ਲੋਕਿਕ’ ਸਿੱਖਿਆ ਭਟਕਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਰ ‘ਗੁਪਤ’ ਸਤ੍ਯ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪਰਮਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।