Adhyaya 198

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਲੀਯੁਗ ਲਈ ਭਾਗਵਤ-ਸਪਤਾਹ ਨੂੰ ਯਜ੍ਞ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪੂਰਨ ਸਾਧਨਾ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਮੁਹੂਰਤ, ਮਹੀਨੇ, ਤਿਥੀ, ਵਾਰ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੀ ਚੋਣ; ਮੰਡਪ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਆਸਨ-ਵਿਵਸਥਾ; ਵਕਤਾ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਸਮੇਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼, ਦੇਵੀ, ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਯ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰੰਥ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਦਾ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ। ਦਿਨ-ਪ੍ਰਤੀਦਿਨ ਪਾਠ ਦਾ ਕ੍ਰਮ, ਉਪਵਾਸ, ਅਸਮਰਥ ਹੋਣ ਤੇ ਨਿਊਨਤਮ ਅਰਪਣ, ਵਰਤ-ਆਹਾਰ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਸੰਯਮ (ਵ੍ਰਤ-ਨਿਯਮ) ਉਤੇ ਕਠੋਰ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਆਗਮਨ, ਕੀਰਤਨ ਵਿਚ ਹਰਿ ਦਾ ਪ੍ਰਾਕਟਯ ਅਤੇ ਭਕਤ-ਸਭਾ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣਾ ਵਰਣਿਤ ਹੈ। ਕੁਮਾਰ ਸਪਤਾਹ ਦੀ ਕਲੀਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ–ਨਾਰਦ–ਸ਼ੁਕ–ਸੂਤ ਪਰੰਪਰਾ ਰਾਹੀਂ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸਾਰ-ਇਤਿਹਾਸਕ ਲੜੀ ਦੱਸ ਕੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਦੀ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਪੁਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।