Adhyaya 193

ਅਧਿਆਇ PP.6.193 ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸਭ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਲਈ ਜੀਵਨ-ਰੱਖਿਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ–ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਸੂਤ–ਸ਼ੌਨਕ ਦੀ ਪਰਤਦਾਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੋਤੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ-ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਉਪਾਯ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਿਵੇਕ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰੰਥ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣ/ਪਾਠ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਾਲ-ਭਰ ਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣ, ਮਹੀਨਾ-ਭਰ ਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸਪਤਾਹ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਦਾਹਰਣ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਹਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਯੁਵਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤੋਂ ਕਲਿ ਦੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਕੇਸ਼ਵ-ਕੀਰਤਨ ਅਤੇ ਭਾਗਵਤ-ਕਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।