Adhyaya 192

ਪਾਰਵਤੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਠਾਰਵੇਂ ਭਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਗੀਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਤਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਯਮਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਉਹ “ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ” ਦੀ ਉਪਮਾ-ਸੂਚੀ ਰਾਹੀਂ ਗੀਤਾ ਦੀ ਉੱਚਤਾ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿ। ਫਿਰ ਕਥਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਇੱਕ “ਨਵੇਂ ਇੰਦਰ” ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ-ਕਰਮ ਅਤੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਗੀਤਾ-ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਪਰਮ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤਟ ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਠਾਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਸਾਯੁਜ੍ਯ (ਏਕਤਾ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।