Adhyaya 190

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਗੇ। ਫਿਰ ਕਥਾ ਗੁਰਜਰ ਦੇ ਸੌਰਾਸ਼ਟ੍ਰਿਕਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਖੰਗਬਾਹੁ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਕਾਵ੍ਯਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਸਤ ਹਾਥੀ (ਦੰਤਾਵਲ/ਅਰਿਮਰਦਨ) ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਭਿਆਨਕ ਉਪਦ੍ਰਵ ਮਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਜਪਦਾ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ—ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਕੁਝ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ-ਦੱਖਿਣਾ ਨਾਲ ਗੀਤਾ-ਮੰਤਰ/ਸ਼ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ, ਮੋਖਸ਼, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।