Adhyaya 188

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ (ਸ਼ਿਵ) ਭਵਾਨੀ (ਪਾਰਵਤੀ) ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣਗੇ। ਫਿਰ ਕਥਾ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲ ਵਾਣੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਦੋ ਮਿੱਤਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਮਾਦਾ ਕੁੱਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ-ਭੱਜ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਉਲਟ-ਫੇਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਜੀਵ ਉਸ ਕੀਚੜ/ਜਲ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਗੀਤਾ-ਪਾਠਕ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਤਸ ਜੋ ਨਿੱਤ ਗੀਤਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਪਰਸ਼-ਪੁਣ੍ਯ ਨਾਲ ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਕੁੱਤੀ ਨੀਚ ਜਨਮ ਤਿਆਗ ਕੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਤਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ (ਸਵਕੰਧਰ) ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰਵਕਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ—ਜੂਏ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਂਪਤ੍ਯ ਅਪਰਾਧ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ—ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਭਕਤੀ-ਸ਼੍ਰੱਧਾ ਨਾਲ ਗੀਤਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।