Adhyaya 185

ਦੇਵੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚੋਂ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਿਤ ਹੈ। ਕਥਾ ਪ੍ਰਣੀਤਾ ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਮੇਘੰਕਰ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਾਨਿਧਤਾ ਅਤੇ ਨੇੜਲੇ ਤੀਰਥ—ਮੇਖਲਾ, ਨਰਸਿੰਹ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼—ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ-ਭਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੋਗੀ ਸੁਨੰਦ ਗੀਤਾ ਦਾ ਇਕਾਦਸ਼ ਅਧਿਆਇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਜ੍ਞਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ-ਭੱਖੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆ-ਭੰਗ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ ਅਧਿਆਇ/ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਜਲ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਗਲੇ ਅਨੇਕ ਯਾਤਰੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੰਨ, ਸ਼੍ਰਵਣ-ਪਾਠ ਅਤੇ ਸਤਸੰਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।