Adhyaya 177

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜੜਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਸਵਧਰਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪਰਸਤ੍ਰੀਗਮਨ, ਜੂਆ, ਮਦਿਰਾਪਾਨ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਕੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪਰਲੋਕੀ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਵੇਦ-ਨਿਪੁਣ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਪੁੰਨਕਰਮ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰੁਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾ ਮਰਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਦ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੀਤਾ-ਪਾਠ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੜਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਅੱਗੇ ਯਮ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਧੁਸੂਦਨ ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੁੰਨ-ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਰਾਹੀਂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।