Adhyaya 175

ਪਾਰਵਤੀ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਵਿਸ਼ਣੂ–ਲਕਸ਼ਮੀ ਸੰਵਾਦ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਲਕਸ਼ਮੀ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਣੂ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਸ਼ਯਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸਮਾਧਿਸਥ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ-ਸਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਅਦ੍ਵੈਤ ਆਤਮਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦ੍ਵੈਤ ਅਤੇ ਧਾਰਣਾਤਮਕ ਅਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਗੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ “ਸ਼ਰੀਰ” ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਲ-ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਸ਼ਿਕ ਅਧਿਐਨ ਵੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਪਤਨ-ਕਥਾ, ਜਨਮਾਂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸ਼੍ਰਵਣ/ਪਾਠ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਵੀ ਸੁਲਭ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।