Adhyaya 16

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ‘ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਛਲਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਲੰਧਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੌਰੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗੰਗਾ/ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਤਟ ਵੱਲ ਹਟਦੀ ਹੈ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਦੇਹ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਗੌਰੀ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਜਯਾ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਭੇਜਦੀ ਹੈ। ਕਾਮ ਨਾਲ ਅੰਧਾ ਜਾਲੰਧਰ ਜਯਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੌਰੀ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਹਚਰੀਆਂ ਵਿਚ ਡਰ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਯੁੱਧ-ਨੀਤੀ ਬਦਲਦੀ ਹੈ। ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੁਰਵਾਰਣ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਅਟੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਇਆ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਪਰਾਧ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।