Adhyaya 139

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਮਾ ਨੂੰ ਸਾਬ੍ਹਰਮਤੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਅਗਨੀ-ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਪਾਲੇਸ਼ਵਰ ਪੀਠ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਡੀ ਅਤੇ ਯੋਗਮਾਤ੍ਰਿਕਾਵਾਂ ਸਿੱਧੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ-ਨਿਯਮ, ਈਸ਼ਾਨ/ਚੰਡਿਕੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਮਾਤ੍ਰ-ਤੀਰਥ ਨੇੜੇ ਭ੍ਰਮਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਗੋਕ੍ਹੁਰਾ-ਸਾਬ੍ਹਰਮਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ—ਪਿਸੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪਿੰਡ, ਤਿਲ-ਜਲ ਤਰਪਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਪਾਰ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿ ਤੋਂ ਨਿਰਭਯਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਕੁਕਰਦਮ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਦੇ ਵੇਦਪਾਠ, ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਦੇ ਬਚੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਕਹੋਡ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਵਾਰੰਵਾਰ ਤੀਰਥ-ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਕੁਕਰਦਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਤ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੀਰਥ-ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਖਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।