Adhyaya 137

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਵਰਣਿਤ ਹੈ ਜੋ ਨੰਦੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ—ਸਾਬ੍ਹਰਮਤੀ, ਸੇਟਿਕਾ, ਵਲਕਿਨੀ, ਹਿਰਣਮਈ, ਹਸਤਿਮਤੀ, ਵੇਤ੍ਰਵਤੀ ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਧਾਰਾ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਉਪਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਵੇਤ੍ਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਕੂਏਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਨਦੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਕੀਰਣ-ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸਪਤਨਦੀ-ਉਦਯ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਲਈ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਮੰਨ ਕੇ ਗਯਾ-ਸਮਾਨ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਿਤ੍ਰ-ਕਰਮ ਛੁੱਟ ਗਏ ਹੋਣ ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਧਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੇ ਸ਼ਵੇਤੋਦਭਵ/ਸ਼ਵੇਤ-ਤੀਰਥ ਦਾ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਸਮ ਤੋਂ ਸ਼ਵੇਤਾ (ਸ਼ਵੇਤਗੰਗਾ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ-ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਲਵ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਪੂਜਾ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।