Adhyaya 132

ਪਾਰਵਤੀ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਨੰਤ-ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਿਮਰਨ ਹੈ ਜੋ ਮੋਹ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦੇਵੇ। ਮਹਾਦੇਵ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਦਾ-ਸਿਮਰਨ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕ ਜਾਵੇ—ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਤਸੰਗ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪਕਤਾ ਵੀ—ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਕੋਈ ਵੀ ਭਾਵ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੈਰ ਵੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਧਾਮ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਸਵਰਗ-ਦਾਇਕ ਕਰਮਕਾਂਡ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਜਾਮਿਲ ਦੇ ਉਦਾਹਰਨ ਨਾਲ ਨਾਮ-ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂਤ-ਸੁਗੰਧਿਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ; ਮਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਜੋ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਮਿਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।