Adhyaya 13

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜਾਲੰਧਰ-ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਯੁੱਧ ਚਰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਾਲੰਧਰ (ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ-ਵੀਰ) ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਣਭੂਮੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼—ਘਾਇਲਾਂ ਦੀ ਚੀਰ-ਫਾੜ ਅਤੇ ਅੰਗ-ਭੰਗ—ਦੈਤ-ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕਥਾ ਮਾਇਆ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ-ਪੁੱਤਰ ਅਰਣਵਾਤਮਜ ਛਲ-ਯੋਜਨਾ ਰਚ ਕੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਭੇਸਧਾਰੀ “ਸ਼ਿਵ” ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਝੂਠੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਇਆ-ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਚਨ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਗਾੜ੍ਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਧਰਮ-ਨੀਤੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਅਨੁਚਿਤ ਕਾਮ-ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।