Adhyaya 126
The Slaying of Sunda and Upasunda (within the Māgha Bath Glorification)
ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਮਾਘ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੁਰਾਣਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਰਾਹੀਂ ਖੁਲਦਾ ਹੈ: ਵਸਿਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਸਹਸ੍ਰਾਰਜੁਨ (ਕਾਰਤਵੀਰ੍ਯ ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਖੰਡ ਦੀ ਵਰਤ-ਵਾਰਤਾ ਵਾਲੇ ਪੁਲਸਤ੍ਯ–ਭੀਸ਼ਮ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਮਾਘ-ਸਨਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਂਦਾ ਹੈ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਤಃਕਾਲ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਮਕਰ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਤਪ ਤੋਂ ਵੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਪਾਤਕਾਂ ਤੱਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੇਹ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਨਾਸਵੰਤਤਾ ਦੀ ਨੈਤਿਕ-ਤਪਸਵੀ ਚਰਚਾ ਕਰਕੇ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤਤਾ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਵਿਧਵਾ ਕੁਬਜਿਕਾ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਰੇਵਾ–ਕਪਿਲਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਮਾਘ-ਸਨਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਦੈਤ ਸੁੰਦ ਅਤੇ ਉਪਸੁੰਦ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਘ-ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਬ੍ਰਹਿਮਾਂਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.