Adhyaya 62
Viṣṇu as the Embodied Purāṇas and the Merit of Hearing the Svarga-khaṇḍa
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੂਤ ਜੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਤਾਰਕ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ “ਦੇਹ-ਰਚਨਾ” ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਵਿਸ਼ਣੁ ਹੀ ਪੁਰਾਣਿਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਗ੍ਰ ਸ਼ਰੀਰ ਹਨ; ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗ, ਚਮੜੀ, ਮੱਜਾ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਮੰਨ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗੇ ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਇਕ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਸੁਣਨਾ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ-ਖੰਡ ਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣ ਭਾਰੀ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਉਤਕਰਸ਼ ਦਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਅੰਤ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿਚ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਸਤਸੰਗ ਰੱਖੋ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰੋ, ਉੱਚੇ ਧਰਮ-ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਕਰੋ ਅਤੇ ਹਰਿਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰੋ।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । एवं यन्महिमा लोके लोकनिस्तारकारणम् । तस्य विष्णोः परेशस्य नानाविग्रहधारिणः
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ—ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਧਾਰ ਦਾ ਹੀ ਕਾਰਣ ਬਣ ਕੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੈ।
Verse 2
एकं पुराणं रूपं वै तत्र पाद्मं परं महत् । ब्राह्मं मूर्धा हरेरेव हृदयं पद्मसंज्ञितम्
ਉੱਥੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇਕੋ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਅਤਿ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਟ ਰੂਪ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮ ਭਾਗ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਹੀ ‘ਪਦਮ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
Verse 3
वैष्णवं दक्षिणो बाहुः शैवं वामो महेशितुः । ऊरू भागवतं प्रोक्तं नाभिः स्यान्नारदीयकम्
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦੱਖਣੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਸ਼ੈਵ ਹੈ। ਜੰਘਾਂ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਆਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਨਾਰਦੀਯ ਪੁਰਾਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
Verse 4
मार्कंडेयं च दक्षांघ्रिर्वामो ह्याग्नेयमुच्यते । भविष्यं दक्षिणो जानुर्विष्णोरेव महात्मनः
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਉਸ ਦਾ ਦੱਖਣਾ ਪੈਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਅਗਨੇਯ (ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ) ਦਿਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਉਸ ਦਾ ਦੱਖਣਾ ਘੁੱਟਣਾ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਹੀ।
Verse 5
ब्रह्मवैवर्तसंज्ञं तु वामजानुरुदाहृतः । लैंगं ह गुल्फकं दक्षं वाराहं वामगुल्फकम्
ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਖੱਬਾ ਘੁੱਟਣਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਪੁਰਾਣ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਦੱਖਣਾ ਟਖਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਖੱਬਾ ਟਖਣਾ ਹੈ।
Verse 6
स्कांदं पुराणं लोमानि त्वगस्य वामनं स्मृतम् । कौर्मं पृष्ठं समाख्यातं मात्स्यं मेदः प्रकीर्तितम्
ਸਕਾਂਦ ਪੁਰਾਣ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੂਰਮ ਪੁਰਾਣ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾਣ ਉਸ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪ੍ਰਘਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
Verse 7
मज्जा तु गारुडं प्रोक्तं ब्रह्मांडमस्थि गीयते । एवमेवाभवद्विष्णुः पुराणावयवो हरिः
ਗਾਰੁਡ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਮੱਜਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਹੱਡੀ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ—ਹਰੀ—ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਅਰਥਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਵਯਵ ਹੀ ਬਣੇ।
Verse 8
हृदयं तत्र वै पाद्मं यच्छ्रुत्वामृतमश्नुते । पाद्ममेतत्पुराणं तु स्वयं देवोभवद्धरिः
ਉੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਪਾਦਮ (ਪੁਰਾਣ) ਹੀ ਹਿਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਰਸ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਦਮ ਪੁਰਾਣ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਸਵੈੰ ਹਰਿ ਦੇਵ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਬਣੇ।
Verse 9
यस्यैकाध्यायमध्याप्य सर्वैः पापैः प्रमुच्यते । तत्रादिमं स्वर्गमिदं सर्वपाद्मफलप्रदम्
ਜਿਸ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇਕ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਹੀ ਆਦਿ-ਸਵਰਗ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਦਮ (ਪੁਰਾਣ) ਦੇ ਸਭ ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Verse 10
स्वर्गखंडं समाकर्ण्य महापातकिनोपि ये । मुच्यंते तेपि पापेभ्यस्त्वचो जीर्णाद्यथोरगाः
ਸਵਰਗਖੰਡ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਪਾਪੀ ਵੀ—ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਣ—ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
Verse 11
अपि चेत्सुदुराचारः सर्वधर्म्मबहिष्कृतः । आदिस्वर्गं समाकर्ण्य यत्फलं समवाप्नुयात्
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸ਼ਚਰਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਧਰਮ-ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਤਾਂ ਵੀ ਆਦਿ-ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
Verse 12
आदिस्वर्गमिदं श्रुत्वा तत्फलं लभते नरः । माघेमासे प्रयागे तु स्नात्वा प्रतिदिनं नरः
ਇਸ ਆਦਿ-ਸਵਰਗ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ-ਫਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
Verse 13
यथा पापात्प्रमुच्येत तथा हि श्रवणाद्भवेत् । दत्ता तेन स्वर्णतुला दत्ता चैव धराखिला
ਜਿਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੋਲ ਬਰਾਬਰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ; ਮਾਨੋ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਹੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ।
Verse 14
कृतं वितरणं तेन द्ररिद्रे यत्कृतमृणम् । हरेर्नामसहस्राणि पठितानि ह्यभीक्ष्णशः
ਉਸ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ; ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਹ ਚੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਨਿਰੰਤਰ ਜਪੇ।
Verse 15
सर्वेवे दास्तथाधीतास्तत्तत्कर्मकृतं तथा । अध्यापकाश्च बहवः स्थापिता वृत्तिदानतः
ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮ ਵੀ ਯਥਾਵਿਧੀ ਕੀਤੇ। ਜੀਵਿਕਾ-ਦਾਨ (ਵਜ਼ੀਫ਼ੇ) ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਥਾਪਿਤ ਤੇ ਪਾਲੇ ਗਏ।
Verse 16
अभयं भयलोकेभ्यो दत्तं तेन तथा द्विजाः । गुणवंतो ज्ञानवंतो धर्मवंतोनुमानिताः
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋ, ਉਸ ਨੇ ਭਯ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਭਯ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
Verse 17
मेषकर्कटयोर्मध्ये तोयं दत्तं सुशीतलम् । ब्राह्मणार्थे गवार्थे च प्राणास्त्यक्ताश्च तेन हि
ਮੇਸ਼ ਤੋਂ ਕਰਕਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ੀਤਲ ਜਲ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੇ ਗਊਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤੱਕ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ।
Verse 18
अन्यानि च सुकर्माणि कृतानि तेन धीमता । येनादिखंडं सदसि श्रुतं संश्रावितं तथा
ਉਸ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ; ਜਿਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਦਿ-ਖੰਡ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਉੱਚਾਰ ਕੇ ਸੁਣਾਇਆ।
Verse 19
स्वर्गखंडं समाधीत्य नानाभोगान्समश्नुते । अंतःपुरगनारीणां सुखसुप्तः प्रबुध्यते
ਸਵਰਗ-ਖੰਡ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਨਾ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਉਠਦਾ ਹੈ।
Verse 20
किंकिणीरवसन्नादैस्तथा मधुरभाषणैः । इंद्रस्यार्धासनं भुंक्ते इंद्रलोके वसेच्चिरम्
ਝੰਕਾਰਦੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਇੰਦਰ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿਰ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
Verse 21
ततः सूर्यस्य भवनं चंद्रलोकं ततो व्रजेत् । सप्तर्षिभवने भोगान्भुक्त्वा याति ततो ध्रुवम्
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਚੰਦਰ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਧ੍ਰੁਵ ਪਦ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
Verse 22
ततश्च ब्रह्मणो लोकं प्राप्य तेजोमयं वपुः । तत्रैव ज्ञानमासाद्य निर्वाणं परमृच्छति
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੇਜੋਮਯ ਦੇਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪਾ ਕੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਨਿਰਵਾਣ, ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Verse 23
सद्भिः सह वसेद्धीमान्सत्तीर्थे स्नानमाचरेत् । कुर्यादेव सदालापं सच्छास्त्रं शृणुयान्नरः
ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ, ਸੱਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰੇ; ਸਦਾ ਸਦੁਪਦੇਸ਼ ਭਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣ ਕਰੇ।
Verse 24
तत्र पाद्मं महाशास्त्रं सर्वाम्नायफलप्रदम् । स्वर्गखंडं च तन्मध्ये महापुण्यफलप्रदम्
ਉੱਥੇ ਪਾਦਮ ਮਹਾਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਆਮਨਾਯਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਵਰਗਖੰਡ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹਾਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Verse 25
भजध्वं गोविंदं नमत हरिमेकं सुरवरं गमिष्यध्वं लोकानतिविमलभोगानतितराम् । शृणुध्वं हे लोका वदत हरिनामैकमतुलं यदीच्छावीचीनां सुखतरणमिष्टानि लभत
ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਭਜਨ ਕਰੋ; ਇਕੋ ਹਰੀ—ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ—ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਤਿ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਚੁਰ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੋਗੇ। ਹੇ ਲੋਕੋ, ਸੁਣੋ—ਹਰੀ ਦੇ ਇਕ ਅਤੁਲ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰੋ; ਜੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਲੱਭੋਗੇ।
Verse 62
इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे द्विषष्टितमोऽध्यायः
ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗਖੰਡ ਵਿੱਚ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।