Adhyaya 23

Verse 1

नारद उवाच । एवं बहुतिथे काले लोमशो मुनिसत्तमः । आगतश्च महाभागस्तत्र यादृच्छिको मुनि

ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੁਨਿਸੱਤਮ ਲੋਮਸ਼—ਮਹਾਭਾਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ—ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਯਾਦ੍ਰਿਚ্ছਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਮੁਨੀ ਸੀ।

Verse 2

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणं सर्वे पिशाचाः क्षुत्समाकुलाः । धावंतो ह्यत्तुकामास्ते मिलित्वा यूथवर्तिनः

ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿਸਾਚ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਲੱਗੇ।

Verse 3

दह्यमानास्तु तीव्रेण तेजसा लोमशस्य तु । असमर्थाः पुरः स्थातुं ते सर्वे दूरतः स्थिताः

ਪਰ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਜੋਗੇ ਨਾ ਰਹੇ; ਸਭ ਦੂਰ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹੇ।

Verse 4

तत्र पूर्वकर्मबलात्पिशाचः सह वै द्विजः । समीक्ष्य लोमशं राजन्साष्टांगं प्रणिपत्य च

ਉੱਥੇ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਪਿਸਾਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮੇਤ ਲੋਮਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਾਸ਼ਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

Verse 5

उवाच सूनृतां वाचं बद्ध्वा शिरसि चांजलिम् । महाभाग्योदये विप्र साधूनां संगतिर्भवेत्

ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅੰਜਲੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਕਹੇ: “ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਉਦੇ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।”

Verse 6

गंगादिपुण्यतीर्थेषु यो नरः स्नाति सर्वथा । यः करोति सतां संगं तयोः सत्संगमो वरः

ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪੁੰਨ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਸੰਗ ਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ।

Verse 7

गुरूणां संगमो विप्र दृष्टादृष्टफलो भुवि । स्वर्गदो रोगहारी च किं तमोपहरो मतः

ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ! ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਿੱਖੇ ਤੇ ਅਦਿੱਖੇ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਰੋਗ ਹਰਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਇਹ ਅਗਿਆਨ-ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ?

Verse 8

इत्युक्त्वा कथयामास पूर्ववृत्तांतमद्भुतम् । इमा गंधर्वकन्यास्ता मुने सोऽहं द्विजात्मजः

ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ: “ਹੇ ਮੁਨੀ! ਇਹ ਗੰਧਰਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।”

Verse 9

सर्वे पिशाचरूपेण मिथः शापविमोहिताः । दीनाननास्सुतिष्ठामस्तवाग्रे मुनिसत्तम

ਅਸੀਂ ਸਭ ਪਿਸ਼ਾਚ-ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ, ਹੇ ਮੁਨਿਸੱਤਮ! ਝੁਕੇ ਮੁਖਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹਾਂ।

Verse 10

त्वद्दर्शनेन बालानां निस्तारो नो भविष्यति । सूर्योदये तमस्तोमः किं नु लीयेत पुष्करे

ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਿਸਤਾਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਢੇਰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ?

Verse 11

श्रुत्वैतल्लोमशो वाक्यं कृपार्द्रीकृतमानसः । प्रत्युवाच महातेजा दुःखितं तं मुनेः सुतम्

ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਮੁਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

Verse 12

मत्प्रसादाच्च सर्वेषां स्मृतिः सपदि जायताम् । धर्मे च वर्ततां येन मिथः शापो लयं व्रजेत्

ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਸਹੀ ਸਿਮਰਨ ਜਾਗ ਪਵੇ; ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਸ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਸ਼ਾਪ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮਿਟ ਜਾਵੇ।

Verse 13

पिशाच उवाच । महर्षे कथ्यतां धर्मो मुच्येम येन किल्बिषात् । नायं कालो विलंबस्य शापाग्निर्दारुणो यतः

ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਈਏ। ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।

Verse 14

लोमश उवाच । मया सार्द्धं प्रकुर्वंतु रेवास्नानं विधानतः । शापान्मोक्ष्यति वो रेवा नान्यथा निष्कृतिर्भवेत्

ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੋ। ਰੇਵਾ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ।

Verse 15

शृणुष्वावहितो विप्र पापनाशो ध्रुवं नृणाम् । रेवास्नानेन जायेत इति मे निश्चिता मतिः

ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ: ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰੇਵਾ-ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।

Verse 16

सप्तजन्मकृतं पापं वर्तमानं च पातकम् । रेवास्नानं दहेत्सर्वं तूलराशिमिवानलः

ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਪਾਤਕ—ਰੇਵਾ-ਸਨਾਨ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਵੇ।

Verse 17

प्रायाश्चित्तं न पश्यंति यस्मिन्पापे पिशाचक । तत्सर्वं नर्मदातोये स्नानमात्रेण नश्यति

ਹੇ ਪਿਸ਼ਾਚਕ! ਜਿਸ ਪਾਪ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 18

ज्ञानकृन्नर्म्मदास्नानमतो मोक्षफला हि सा । हिमवत्पुण्यतीर्थानि सर्वपापहराणि वै

ਇਸ ਲਈ ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ—ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ—ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੋਖਸ਼-ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਤੀਰਥ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਪਾਪ ਹਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

Verse 19

इंद्रलोकप्रदं हीदं निर्मितं ब्रह्मवादिभिः । सर्वकामफला रेवा मोक्षदा परिकीर्तिता

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਇੰਦਰਲੋਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਰੇਵਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਾਤਰੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

Verse 20

पापघ्नी पापहारिणी सर्वकामफलप्रदा । विष्णुलोकदआप्लावो नार्मदः पापनाशनः

ਉਹ ਪਾਪਘ੍ਨੀ ਹੈ, ਪਾਪਹਾਰিণੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ—ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿਸ਼ਨੁਲੋਕ ਦਾਤਾ ਹੈ—ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।

Verse 21

यामुनः सूर्यलोकाय भवेदाप्लाव उत्तमः । सारस्वतोघविध्वंसी ब्रह्मलोकफलप्रदः

ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਸਨਾਨ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵਿਧ੍ਵੰਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਫਲ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।

Verse 22

विशालफलदा प्रोक्ता विशाला हि पिशाचक । पापेंधनदवाग्निस्तु गर्भहेतुक्रियापहः

ਹੇ ਪਿਸ਼ਾਚਕ! ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ‘ਵਿਸ਼ਾਲਾ’ ਹੈ। ਪਾਪ-ਇੰਧਨ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਦਾਵਾਗਨੀ ਵਾਂਗ ਉਹ ਗਰਭ-ਹੇਤੂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

Verse 23

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे त्रयोविंशोऽध्यायः

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗਖੰਡ ਵਿੱਚ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

Verse 24

तापी गोदावरी भीमा पयोष्णी कृष्णवेणिका । कावेरी तुंगभद्रा च अन्याश्चापि समुद्रगाः

ਤਾਪੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਾ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣਵੇਣਿਕਾ, ਕਾਵੇਰੀ ਅਤੇ ਤੁੰਗਭਦਰਾ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਵੀ—ਸਭ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

Verse 25

तासु रेवा परा प्रोक्ता विष्णुलोकप्रदायिनी । रेवा तु प्राप्यते पुण्यैः पूर्वजन्मकृतैर्द्विज । अपुनर्भवदं तत्र मज्जनं मुनिपुत्रक

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼੍ਣੁ-ਲੋਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ! ਰੇਵਾ ਪੂਰਵ ਜਨਮ ਦੇ ਪੁੰਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਨੀ-ਪੁੱਤਰਕ! ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਅਪੁਨਰਭਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

Verse 26

गायंति देवाः सततं दिविष्ठा रेवा कदा दृष्टिगता हि नो भवेत् । स्नाता नरा यत्र न गर्भवेदनां पश्यंति तिष्ठंति च विष्णुसन्निधौ

ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ: “ਰੇਵਾ ਕਦੋਂ ਸਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ?” ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਗਰਭ-ਵੇਦਨਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼੍ਣੁ ਦੀ ਸਨਿਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

Verse 27

मज्जंति ये प्रत्यहमत्र मानवा रेवासुतो ये बहुपापकंचुकाः । मज्जंति ते नो निरयेषु धर्म्मतः स्वर्गे तु ते चारुचरंति देववत्

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰੇਵਾ (ਨਰਮਦਾ) ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਹੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਓੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ—ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦੇ। ਉਲਟ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਿਹਰਦੇ ਹਨ।

Verse 28

तीव्रैर्व्रतैर्दानतपोभिरध्वरैः सार्धं विधात्रा तुलया धृता पुरा । रेवापिशाचाशु तयोर्द्वयोरभूद्रेवा वरा तत्र च मोक्षसाधिका

ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿਧਾਤਾ (ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ) ਨੇ ਤਰਾਜੂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਤੋਲਿਆ—ਕਠੋਰ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਯਜ્ઞ। ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੇਵਾ ਅਤੇ ਪਿਸਾਚਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰੇਵਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਸਾਬਤ ਹੋਈ; ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬਣੀ, ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਸਾਧਿਕਾ।

Verse 29

नारद उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य लोमशस्य पिशाचकाः । तेन सार्द्धं ययुः शीघ्रं रेवामज्जनहेतवे

ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਸਾਚ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ, ਰੇਵਾ (ਨਰਮਦਾ) ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ।

Verse 30

ततो दैवात्समुत्पन्नो रेवारोधसि मारुतः । तेषां प्रवाहस्पृष्टानां गात्रे जलकणप्रदः

ਫਿਰ ਦੈਵੀ ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਰੇਵਾ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਉੱਠੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ ਦਿੱਤੀਆਂ।

Verse 31

रेवाजलकणस्पर्शात्पैशाच्यात्ते विमोचिताः । तत्क्षणाद्दिव्यवपुषः प्रशशंसुश्च नर्मदाम्

ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਸਾਚ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਸੇ ਛਿਨ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।

Verse 32

ततो लोमशवाक्येन ताश्च गंधर्वकन्यकाः । परिणीताः सुखं तेन विप्रेण नर्मदातटे

ਤਦੋਂ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਗੰਧਰਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀਆਂ ਗਈਆਂ।

Verse 33

उवास सुचिरं कालं स्नानपानावगाहनैः । अर्चित्वा नर्मदामत्र विष्णुलोकं गताश्च ते

ਉਹ ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ, ਸਨਾਨ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀਆਂ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਉੱਥੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।

Verse 34

एवं ते कथितो राजन्नर्मदागुणसंश्रयः । इतिहासो महापुण्यः श्रवणात्पापनाशनः

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਇਹ ਮਹਾ-ਪੁੰਨ ਇਤਿਹਾਸ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।