Adhyaya 19

Verse 1

नारद उवाच । भार्गवेशं ततो गच्छेद्भक्त्या यत्र च विष्णुना । हुंकारितास्तु देवेन दानवाः प्रलयं गताः

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਾਰਗਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦੇਵ-ਹੁੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਨਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।

Verse 2

तत्र स्नात्वा तु राजेंद्र सर्वपापैः प्रमुच्यते । शुक्लतीर्थस्य चोत्पत्तिं शृणु त्वं पांडुनंदन

ਹੇ ਰਾਜਿੰਦਰ, ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪਾਂਡੂਨੰਦਨ, ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸੁਣ।

Verse 3

हिमवच्छिखरे रम्ये नानाधातुविचित्रिते । तरुणादित्यसंकाशे तप्तकांचनसंनिभे

ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ, ਅਨੇਕ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ; ਨਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ।

Verse 4

वज्रस्फटिकसोपाने चित्रपट्टशिलातले । जांबूनदमये दिव्ये नाना पद्मोपशोभिते

ਹੀਰੇ ਤੇ ਸਫ਼ਟਿਕ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਜੜੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ; ਦਿਵ੍ਯ ਜਾਂਬੂਨਦ-ਸੁਵਰਨ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਅਨੇਕ ਕਮਲ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ।

Verse 5

तत्रासीनं महादेवं सर्वज्ञं प्रभुमव्ययम् । लोकानुग्राहकं शांतं गणवृंदैः समावृतम्

ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਸਨਸਥ ਵੇਖਿਆ—ਸਰਵਜ੍ਞ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ; ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਵ੍ਰਿੰਦ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।

Verse 6

स्कंदनंदिमहाकालैर्वीरभद्र गणादिभिः । उमया सहितं देवं मार्कंडः परिपृच्छति

ਸਕੰਦ, ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਿਤ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 7

देवदेव महादेव इन्द्र कामादि संस्तुत । संसारभवभीतोहं सुखोपायं ब्रवीहि मे

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ—ਇੰਦਰ, ਕਾਮ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਸਤੁਤ—ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ-ਭਵ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸੌਖਾ ਉਪਾਯ ਦੱਸੋ।

Verse 8

भगवन्भूतभव्येश सर्वपापप्रणाशनम् । तीर्थानां परमं तीर्थं तद्वदस्व महेश्वर

ਹੇ ਭਗਵਨ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਈਸ਼, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ! ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਰਮ ਤੀਰਥ ਕਿਹੜਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।

Verse 9

ईश्वर उवाच । शृणुविप्र महाभाग सर्वशास्त्रविशारद । स्नानादि कुरु गच्छ त्वं ऋषिसंघैस्समावृतः

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਪ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈਂ। ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰ, ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ।”

Verse 10

मन्वत्रि याज्ञवल्क्याश्च काश्यपश्चैव अंगिराः । यमापस्तंब संवर्ताः कात्यायनबृहस्पती

ਮਨੂ, ਅਤ੍ਰਿ, ਯਾਜ਼্ঞਵਲਕ੍ਯ, ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਾ; ਯਮ, ਆਪਸਤੰਬ, ਸੰਵਰਤ, ਕਾਤ੍ਯਾਯਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ—ਇਹ ਨਾਮ ਇੱਥੇ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।

Verse 11

नारदो गौतमश्चैव पृच्छंति धर्मकांक्षिणः । गंगाकनखले पुण्या प्रयागं पुष्करं गया

ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਕਨਖਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਗਿਆ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ।

Verse 12

कुरुक्षेत्रं तु पुण्यं च राहुग्रस्ते दिवाकरे । दिवा वा यदि वा रात्रौ शुक्लतीर्थं महाफलम्

ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੁੰਨਮਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ—ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ—ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

Verse 13

दर्शनात्स्पर्शनाच्चैव स्नानाद्ध्यानात्तपोर्जनात् । होमाच्चैवोपवासाच्च शुक्लतीर्थफलं महत्

ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਤਪ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹੋਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਵੀ—ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।

Verse 14

शुक्लतीर्थं महापुण्यं नद्यां तु संव्यवस्थितम् । चाणिक्योनाम राजर्षिः सिद्धिं तत्र समागतः

ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਪੁੰਨਮਈ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਚਾਣਿਕ੍ਯ ਨਾਮਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

Verse 15

एतत्क्षेत्रं समुत्पन्नं योजनावृत्तिसंस्थितम् । शुक्लतीर्थं महापुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਮਹਾ-ਪੁਣ੍ਯਮਯ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

Verse 16

पादपाग्रेण दृष्टेन ब्रह्महत्यां व्यपोहति । अहमत्र ऋषिश्रेष्ठ तिष्ठामि ह्युमया सह

ਕੇਵਲ ਪੈਰ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

Verse 17

वैशाखे विमले मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशी । कैलासाच्चापि निर्गत्य तत्र संनिहितो ह्यहम्

ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਕੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਨਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

Verse 18

देवकिन्नरगंधर्वाः सिद्धविद्याधरास्तथा । गणाश्चाप्सरसो नागाः सर्वे देवाः समागताः

ਦੇਵ ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ; ਗਣ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।

Verse 19

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे ऊनविंशोध्यायः

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗਖੰਡ ਵਿਚ ਉਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Verse 20

रजकेन यथा वस्त्रं शुक्लं भवति वारिणा । आजन्मसंचितं पापं शुक्लतीर्थे व्यपोहति

ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਚਿੱਟਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਪਾਪ ਧੁਲ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 21

स्नानं दानं महापुण्यं मार्कंड ऋषिसत्तम । शुक्लतीर्थात्परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

ਹੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਮਹਾ-ਪੁੰਨ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਵੇਗਾ।

Verse 22

पूर्वे वयसि कर्माणि कृत्वा पापानि मानवः । अहोरात्रोपवासेन शुक्लतीर्थे व्यपोहति

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਲ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

Verse 23

तपसा ब्रह्मचर्येण यज्ञैर्दानेन वा पुनः । देवदानेन या पुष्टिर्न सा क्रतुशतैरपि

ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੋ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੌ ਕ੍ਰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

Verse 24

कार्तिकस्य च मासस्य कृष्णपक्षे चतुर्दशी । घृतेन स्नापयेद्देवमुपोष्य परमेश्वरम्

ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

Verse 25

एकविंशत्कुलोपेतो न च्यवेच्चैश्वरात्पदात् । शुक्लतीर्थं परं तीर्थमृषिसिद्धनिषेवितम्

ਇੱਕੀ ਕੁਲਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਦੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਪਰਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

Verse 26

तत्र स्नात्वा ततो राजन्पुनर्जन्म न विद्यते । स्नात्वा वै शुक्लतीर्थेपि अर्चयेद्वृषभध्वजम्

ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਫਿਰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਵਜ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

Verse 27

जागरं कारयेत्तत्र नृत्यगीतादिमंगलैः । प्रभाते शुक्लतीर्थे तु स्नानं वै देवतार्चनम्

ਉੱਥੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ, ਗੀਤ ਆਦਿ ਮੰਗਲ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਰਣ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਤ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

Verse 28

आचार्यं भोजयेत्पश्चाच्छिवव्रतपरः शुचिः । भोजनं च यथाशक्त्या वित्तशाठ्यं न कारयेत्

ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ-ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਤਤਪਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ; ਧਨ ਬਾਰੇ ਛਲ-ਕਪਟ ਨਾ ਕਰੇ।

Verse 29

प्रदक्षिणं ततः कृत्वा शनैर्देवांतिकं व्रजेत् । एवं वै कुरुते यस्तु तस्य पुण्यफलं शृणु

ਤਦ ਉਪਰੰਤ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ-ਫਲ ਸੁਣੋ।

Verse 30

दिव्ययानसमारूढस्तूयमानोऽप्सरोगणैः । शिवतुल्यबलोपेतस्तिष्ठत्याभूतसंप्लवम्

ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਰੂੜ੍ਹ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤੁਤਿ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ-ਤੁਲ੍ਯ ਬਲ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਉਹ ਸਭ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਓਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

Verse 31

शुक्लतीर्थे तु या नारी ददाति कनकं शुभम् । घृतेन स्नापयेद्देवं कुमारं चाभिपूजयेत्

ਪਰ ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨਾਰੀ ਸ਼ੁਭ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਾਵੇ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁਮਾਰ (ਸਕੰਦ) ਦੀ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

Verse 32

एवं या कुरुते भक्त्या तस्याः पुण्यफलं शृणु । मोदते देवलोकस्था यावदिंद्राश्चतुर्दश

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਨਾਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ: ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।

Verse 33

अयने वा चतुर्दश्यां संक्रांतौ विषुवे तथा । स्नात्वा तु सोपवासः स निर्जितात्मा समाहितः

ਅਯਨ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਸੁਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ—ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਸਹਿਤ, ਜਿਤੇ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇ।

Verse 34

दानं दद्याद्यथाशक्त्या प्रीयेतां हरिशंकरौ । शुक्लतीर्थप्रभावेण सर्वं भवति चाक्षयम्

ਯਥਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰਿ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਸ਼ੁਕਲ-ਤੀਰਥ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਕੀਤਾ ਹਰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹਰ ਦਾਨ ਅਖੰਡ (ਅਕਸ਼ਯ) ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 35

अनाथं दुर्गतं विप्रं नाथवंतमथापि वा । उद्वाहयति यस्तीर्थे तस्य पुण्यफलं शृणु

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੰਨ-ਫਲ ਨੂੰ ਸੁਣੋ ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਨਾਥ ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨ ਹੋਵੇ।

Verse 36

यावत्तद्रोमसंख्या तु तत्प्रसूतिकुलेषु च । तावद्वर्षसहस्राणि शिवलोके महीयते

ਜਿੰਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿੰਨੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।