Adhyaya 79

Verse 1

व्यास उवाच । मध्यदेशे स्वराट् सम्राट् भद्रेश्वर इति श्रुतः । तपोभिर्बहुभिः पूतो व्रतैर्नानाविधैरपि

ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੱਧ੍ਯਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵੈ-ਸ਼ਾਸਿਤ ਸਮਰਾਟ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।

Verse 2

देवांस्तु पूजयेन्नित्यं सुभावेन सदा खलु । तस्य सव्येऽभवत्कुष्ठं करे श्वेतमजायत

ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੋੜ੍ਹ ਉੱਭਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।

Verse 3

ततो भिषक्प्रयोगाच्च लक्षणं दृश्यते पुरा । आहूय द्विजमुख्यांश्च मंत्रिणः सोब्रवीद्वचः

ਫਿਰ ਵੈਦ ਦੇ ਉਪਚਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਭਰੇ ਲੱਛਣ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸਣ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਵਿਜਾਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।

Verse 4

राजोवाच । किल्बिषं मे करे विप्रा दुःसहं लोकगर्हितं । तस्मात्पुण्यं महाक्षेत्रं यत्र त्यक्ष्यामि विग्रहं

ਰਾਜਾ ਬੋਲਾ: ਹੇ ਵਿਪ੍ਰੋ, ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਹੈ—ਅਸਹਿਣ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਤ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁੰਨਮਈ ਮਹਾਕਸ਼ੇਤਰ ਦੱਸੋ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਸਕਾਂ।

Verse 5

आज्ञापयत धर्मज्ञाः परलोकहिताय वै । वंशहीनस्य मे वीराः प्रेत्यामुत्र हितं च यत्

ਹੇ ਧਰਮ-ਜਾਣੂਓ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿਓ। ਹੇ ਵੀਰੋ, ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੀਨ ਹਾਂ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਰਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੋ।

Verse 6

तद्ब्रूत सुप्रसन्ना म उद्दिष्टं यत्करोम्यहं । द्विजा ऊचुः । परित्यक्ते त्वया राष्ट्रे धर्मशीलेन धीमता

“ਤਾਂ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ।” ਦਵਿਜਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਜਦੋਂ ਧਰਮਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ…”

Verse 7

नष्टं जगदिदं राजंस्तस्मान्नो वक्तुमर्हसि । अयमस्य प्रतीकारो ह्यस्माभिरवगम्यते

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਜਗਤ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਹਿਣ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।

Verse 8

सूरं मंत्रैर्महादेवं यत्नादाराधय प्रभो । राजोवाच । केनोपायेन विप्रेंद्रास्तोषयिष्यामि भास्करं

“ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਸੂਰਜ ਦਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਆਰਾਧਨ ਕਰ।” ਰਾਜਾ ਬੋਲਿਆ: “ਹੇ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੋ, ਮੈਂ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਯ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂ?”

Verse 9

अमेध्येनाथ कुष्ठेन लोकानां गर्हितेन च । अदृश्यः सर्वभूतानां गर्हितोस्मि द्विजातयः

ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕੋੜ੍ਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਿਤ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਓ, ਮੈਂ ਧਿਕਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।

Verse 10

किं करिष्यामि राज्यं च किं स्यादाराधनेन तु । द्विजा ऊचुः । अत्र स्थित्वा स्वराज्ये तु समुपास्य विरोचनं

“ਮੈਂ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਅਤੇ ਆਰਾਧਨਾ ਨਾਲ ਭਲਾ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ?” ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਵਿਧੀਪੂਰਵਕ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਉਪਾਸਨ ਕਰ।”

Verse 11

प्रमुच्य किल्विषाद्घोरात्स्वर्गं मोक्षं च लप्स्यसे । एतच्छ्रुत्वा तु राजेंद्रः प्रणिपत्य द्विजोत्तमान्

“ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮਾਂ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

Verse 12

आकार्षीत्तस्य सूर्यस्य परमाराधनं च यत् । नित्यपूजां तथा मंत्रैरुपहारैर्विलेपनैः

ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਯਦੇਵ ਲਈ ਪਰਮ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—ਨਿੱਤ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮੰਤ੍ਰੋਚਾਰ ਨਾਲ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪਾਂ ਸਮੇਤ।

Verse 13

फलैर्नानाविधैरर्घैरक्षतातप तंडुलैः । जपापुष्पार्कपर्णैश्च करवीरकरंजकैः

ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ; ਅਰਘ੍ਯ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ; ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ; ਜਪਾ-ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਕਰਵੀਰ ਤੇ ਕਰੰਜ ਦੇ ਫੁੱਲ/ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ—ਇਉਂ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

Verse 14

रक्तकुंकुमसिन्दूरैस्तथा वासंतिकादिभिः । सुगंधकदलीपत्रैस्तत्फलैः सुमनोहरैः

ਲਾਲ ਚੂਰਨਾਂ—ਕੇਸਰ, ਸਿੰਦੂਰ ਅਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਆਦਿ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ; ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ—ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ।

Verse 15

अर्घ्यमौदुंबरे कृत्वा सदा सूर्याय पार्थिवः । आदित्यसंमुखो दत्ते सदा मंत्रिपुरोहितैः

ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਅਰਘ੍ਯ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਦਾ ਆਦਿਤ੍ਯ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਯ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 16

महिषीभिस्तथा चार्घो भोगिनीभिः समंततः । सर्वैरंतःपुरस्थैश्च सपत्नीकैश्च रक्षिभिः

ਅਤੇ ਅਰਘ੍ਯ ਦੀ ਭੇਟ ਮਹਾਰਾਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਭੋਗਿਨੀ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।

Verse 17

चेटवर्गैस्तथान्यैश्च दीयतेऽर्घो दिनेदिने । अर्कशांतिभिरत्युग्रैः स्तोत्रमंत्रादिभिः परैः

ਹਰ ਦਿਨ ਚੇਟਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਰਘ੍ਯ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤਿ ਤੀਖੇ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਕਰਮ, ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ।

Verse 18

मूलमंत्रान्यमंत्रैश्च यजंति स्म दिवाकरं । तथार्कांगव्रतं चान्यत्कृतं तैः सुसमाहितैः

ਉਹ ਮੁੱਖ ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਵਾਕਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਸੁਸੰਯਤ ਰੱਖ ਕੇ ‘ਅਰਕ-ਅੰਗ’ ਨਾਮਕ ਹੋਰ ਵਰਤ-ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।

Verse 19

क्रमात्समांसमासाद्य रोगस्यांतं गतो नृपः । बाधिते चामये घोरे स राजा निखिलं जगत्

ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਰੋਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹ ਮਾਨੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।

Verse 20

नियम्य कारयामास कल्ये च याजनव्रतम् । एवमेव जपापुष्पं सुगंधं कदलीफलम्

ਨਿਯਮ-ਸੰਯਮ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਯਾਜਨ-ਵਰਤ ਕਰਵਾਇਆ; ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਦ੍ਰਵ ਅਤੇ ਕਦਲੀ ਦੇ ਫਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।

Verse 21

बाणैर्जायाभिरालभ्यमर्कपर्णान्यपुष्पकं । एवमेव महापुण्यं कृत्वा सर्वजनप्रियं

ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ-ਪੁੰਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।

Verse 22

हविष्यान्नो निराहारो जनो यजति भास्करम् । एवमेव त्रिभिर्वर्गैरर्चितस्तैर्विभाकरः

ਮਨੁੱਖ ਹਵਿਸ਼੍ਯਾਨ্ন (ਯਜ੍ਞ-ਆਹਾਰ) ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾ ਕੇ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਰਹਿ ਕੇ ਭਾਸਕਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਭਕਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਭਾਕਰ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Verse 23

संतुष्टो भूपमागम्य कृपया चाब्रवीद्वचः । वरं वरय चाभीष्टं यस्ते मनसि वर्तते

ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲੇ: “ਵਰ ਮੰਗੋ—ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੁਣ ਲੈ।”

Verse 24

सर्वेषां वो हितार्थाय सानुगः पुरवासिनाम् । राजोवाच । यदीच्छसि वरं दातुं सर्वलोचनमत्प्रियम्

“ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ—ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਅਨੁਯਾਇਆਂ ਸਮੇਤ,” ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇ ਜੋ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ।”

Verse 25

सर्वेषां नः परं स्वर्गं त्वत्सकाशे भवत्विति । सूर्य उवाच । अमात्यास्ते द्विजा विप्राः सदारास्सपरिच्छदाः

“ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਪਰਮ ਸਵਰਗ ਤੇਰੇ ਸਾਨਿਧ੍ਯ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਸੂਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੇਰੇ ਉਹ ਅਮਾਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ—ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਪ੍ਰ—ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ।”

Verse 26

नवीनयौवनाः शुद्धा यावदाभूतसंप्लवम् । तिष्ठंतु मत्पुरे रम्ये सर्वभोगैर्निरामयाः

ਉਹ ਮੇਰੇ ਰਮਣੀਕ ਧਾਮ ਵਿੱਚ—ਨਵੇਂ ਯੌਵਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁੱਧ—ਜਗਤ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ; ਸਭ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਣ।

Verse 27

सुरद्रुमैः सुसंपूर्णैः प्रासादैर्द्रुमकल्पकैः । प्रमदाभिर्महाभाग नृत्यगीतादिभिः परैः

ਉਹ ਸਥਾਨ ਦੇਵ-ਵ੍ਰਿਖ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾ-ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ, ਉੱਥੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ, ਗੀਤ ਆਦਿ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਮਦਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।

Verse 28

पंचकल्पांतरे राजा मन्वादौ त्वं भविष्यसि । अमी ते मनुजा भूप पुरस्थाश्च पुरोधसः

ਪੰਜ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਉਪਰਾਂਤ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਕ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਹੇ ਭੂਪ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਤੇਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋਣਗੇ।

Verse 29

तथा जनपदस्थाश्च विद्वांसो धनिनो नराः । तत्र मत्तो वरं लब्ध्वा सुखं स्वर्गमवाप्स्यथ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਨਰ—ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ—ਸੁਖ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।

Verse 30

एवमुक्त्वा जगच्चक्षुस्तत्रैवांतरधीयत । ततो भद्रेश्वरो राजा सपुरो दिवि मोदते

ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ ਜਗਤ-ਚਕਸ਼ੁ (ਸਰਵਦਰਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ) ਓਥੇ ਹੀ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਸਮੇਤ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।

Verse 31

तत्र कीटादयो ये च ते पीताः ससुतादयः । स्वर्गे देवद्रुमे भोग्यं कुर्वंति महदद्भुतम्

ਉੱਥੇ ਕੀੜੇ ਆਦਿ ਜੋ ਵੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ—ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ—ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਦ੍ਰੁਮ (ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼) ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

Verse 32

एवमेव नृपा विप्रा मुनयश्शंसितव्रताः । ये च क्षत्रादयो वर्णास्सूर स्वर्गं ययुर्द्रुतम्

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨ੍ਰਿਪੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਓ—ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਆਦਿ ਵਰਣ, ਸੂਰਵੀਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।

Verse 33

कैश्चिदभ्यर्थितं वित्तं पुत्रदारास्तथापरैः । सुखं स्वर्गं तथारोग्यं भास्करस्य प्रसादतः

ਭਾਸਕਰ (ਸੂਰਜ) ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ; ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

Verse 34

पुण्यकूटमिदं भद्रं यः पठेन्मानवः शुचिः । सर्वपापक्षयस्तस्य रुद्रवत्पूजितो भुवि

ਹੇ ਭਦ੍ਰ ਪੁਰਖ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ ‘ਪੁਣ੍ਯ-ਕੂਟ’—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 35

सर्वसाक्षी भवेत्स्वर्गे वरदो भास्करप्रियः । शृणोति संयतो मर्त्यः सोभीष्टं फलमाप्नुयात्

ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ। ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਮਰਤ੍ਯ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 36

पारगः सर्वपापानां भास्करस्यैव संसदि । वावदूको भवेन्नित्यं श्रवणात्पुण्यवान्धनी

ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਹੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।

Verse 37

इदं गुह्यातिगुह्यं च भास्करेण प्रचारितं । इदं यमाय कथितं क्षितौ व्यासेन कीर्तितम्

ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼—ਗੁਹਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅਤਿ ਗੁਹ੍ਯ—ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਯਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਆਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਕੀਤਾ।

Verse 79

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे भद्रेश्वराख्यानं नामैकोनाशीतितमोऽध्यायः

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਖੰਡ ਵਿੱਚ “ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਆਖਿਆਨ” ਨਾਮਕ ਉਨਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।