Adhyaya 63

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नंतरे पूर्वं व्यासशिष्यो महामुनिः । नमस्कृत्य गुरुं भीष्म संजयः परिपृच्छति

ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸੀ ਮੌਕੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੀ ਸੰਜਯ ਨੇ ਗੁਰੂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।

Verse 2

देवानां पूजनोपायं क्रमं ब्रूहि सुनिश्चितम् । अग्रे पूज्यतमः कोसौ को मध्यो नित्यपूजने

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਉਪਾਇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਅਤਿ-ਪੂਜ੍ਯ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੌਣ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ?

Verse 3

अंते च पूजा कस्यैव कस्य को वा प्रभावकः । किंवा कं च फलं ब्रह्मन्पूजयित्वा लभेन्नरः

ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੀ ਨਿਸਚਿਤ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਜਾਂ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?

Verse 4

व्यास उवाच । गणेशं पूजयेदग्रे त्वविघ्नार्थं परे त्विह । विनायकत्वमाप्नोति यथा गौरीसुतो हि सः

ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾਇਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਹੈ, ਗੌਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।

Verse 5

पार्वत्यजनयत्पूर्वं सुतौ महेश्वरादिमौ । सर्वलोकधरौ शूरौ देवौ स्कंदगणाधिपौ

ਪੂਰਵਕਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਾ, ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਗਣਾਧਿਪ (ਗਣੇਸ਼), ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।

Verse 6

तौ च दृष्ट्वा नगसुता सिध्यर्थं पर्यभाषत । इदं तु मोदकं पुत्रौ देवैर्दत्तं मुदान्वितैः

ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਹਾੜ-ਜਨਮੀ ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਕਿਹਾ: “ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਮੋਦਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।”

Verse 7

महाबुद्धीति विख्यातं सुधया परिनिर्मितम् । गुणं चास्य प्रवक्ष्यामि शृणुतं तु समाहितौ

ਇਹ ‘ਮਹਾਬੁੱਧੀ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਦੇ ਗੁਣ ਵੀ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗੀ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ ਸੁਣੋ।

Verse 8

अस्यैवाघ्राणमात्रेण अमरत्वं लभेद्ध्रुवम् । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञः सर्वशस्त्रास्त्रकोविदः

ਇਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਸੂੰਘਣ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ-ਤੱਤ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 9

निपुणः सर्वतंत्रेषु लेखकश्चित्रकृत्सुधीः । ज्ञानविज्ञानतत्त्वज्ञः सर्वज्ञो नात्र संशयः

ਉਹ ਸਭ ਤੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ, ਲੇਖਨ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਸੱਚਾ ਸੁਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਜਾਣਕਾਰ—ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਸਰਵਜ੍ਞ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

Verse 10

पुत्रौ धर्मादधिकतां प्राप्य सिद्धिशतं व्रजेत् । यस्तस्य वै प्रदास्यामि पितुस्ते संमतं त्विदम्

ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਦਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ। ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ (ਉਹਨੂੰ) ਦੇਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।

Verse 11

श्रुत्वा मातृमुखादेवं वचः परमकोविदः । स्कंदस्तीर्थं ययौ सद्यः सर्वं त्रिभुवनस्थितं

ਮਾਤਾ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਵਿਦਵਾਨ ਸਕੰਦ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਕੰਦ-ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚਲ ਪਿਆ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

Verse 12

बर्हिणं स्वं समारुह्य त्वभिषेकः कृतः क्षणात् । पितरौ प्रदक्षिणं कृत्वा लंबोदरधरस्सुधीः

ਆਪਣੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਉਹ (ਗਣੇਸ਼) ਲੰਬੋਦਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।

Verse 13

तत एव मुदायुक्तः पित्रोरेवाग्रत स्थितः । पुरतश्च तथा स्कंदो मे देहीति ब्रुवन्स्थितः

ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, “ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।”

Verse 14

ततस्तु तौ समीक्ष्याथ पार्वती विस्मिताब्रवीत् । सर्वतीर्थाभिषेकैस्तु सर्वदेवैर्न तैस्तथा

ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵਿਸਮਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ: “ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ।”

Verse 15

सर्वयज्ञव्रतैर्मंत्रैर्योगैरन्यैर्यमैस्तथा । पित्रोरर्चाकृतः कोपि कलां नार्हति षोडशीम्

ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਤੇ ਵਰਤਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਮ-ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਭੀ—ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਅਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਕਲਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।

Verse 16

तस्मात्सुतशतादेषोऽधिकः शतगुणैरपि । अतो ददामि हेरम्बे मोदकं देवनिर्मितम्

ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇਕ ਹੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ—ਹਾਂ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ—ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਹੇਰੰਬੇ, ਮੈਂ ਦੇਵ-ਨਿਰਮਿਤ ਮੋਦਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

Verse 17

अस्यैव कारणादस्य अग्रे पूजा मखेषु च । वेदशास्त्रस्तवादौ च नित्यं पूजाविधासु च

ਇਸੇ ਕਾਰਣ ਕਰਕੇ ਯੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ, ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਨਿੱਤ ਹੀ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

Verse 18

पार्वत्या सह भूतेशो ददौ तस्मै वरं महत् । अस्यैव पूजनादग्रे देवास्तुष्टा भवंतु च

ਭੂਤੇਸ਼ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: “ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੇਵਲ ਇਸ ਦੀ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।”

Verse 19

सर्वासामपि देवीनां पितॄणां च समंततः । तपो भवतु नित्यं च पूजितेऽग्रे गणेश्वरे

ਜਦੋਂ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੀਂ ਨਿੱਤ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਣ।

Verse 20

ततः सर्वेषु यज्ञेषु पूजयेद्गणपं द्विजः । कोटिकोटिगुणं तेषु देवदेवी वचो यथा

ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਵਿਜ ਮਨੁੱਖ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਕਰੋੜਾਂ-ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਦੇਵ-ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਹੈ।

Verse 21

दत्वा सर्वगुणं पुण्यं देवदेव्या तथा मुदा । कृतं गणाधिपत्यं च सर्वदेवाग्रतस्तदा

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵਗੁਣ-ਸੰਪੰਨ ਪੁੰਨਦਾਇਕ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਪਤਿਆ (ਗਣਾਧਿਪਤਿ) ਦੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ।

Verse 22

तस्मात्प्राज्येषु यज्ञेषु स्तोत्रेषु नित्यपूजने । गणेशं पूजयित्वा तु सर्वसिद्धिं लभेन्नरः

ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਤੋਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 23

एवं ज्ञात्वा तु देवैस्तु दयितप्राप्ति काम्यया । पूजितश्चाथसर्वैस्तु स्वर्गमोक्षार्थतो ध्रुवम्

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ—ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ—ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ (ਉਸ ਦੀ) ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ।

Verse 24

नक्ताहारश्चतुर्थ्यां तु पूजयित्वा गणाधिपं । लिंगे वा प्रतिमा चित्रे देवः पूज्यो भवेद्यदि

ਚਤੁਰਥੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦਾ ਹੀ ਆਹਾਰ ਕਰਕੇ ਗਣਾਧਿਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ—ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ—ਜੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ।

Verse 25

गणाधिप नमस्तुभ्यं सर्वविघ्नप्रशांतिद । उमानंदप्रद प्राज्ञ त्राहि मां भवसागरात्

ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਾਜ्ञ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।

Verse 26

हरानंदकरध्यान ज्ञानविज्ञानद प्रभो । विघ्नराज नमस्तुभ्यं प्रसन्नो भव सर्वदा

ਹੇ ਹਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਧਿਆਨ-ਸਰੂਪ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਜ਼੍ਞਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਵਿਘਨਰਾਜ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਕਿਰਪਾਲ ਰਹੁ।

Verse 27

कृतोपवासो गणपं पूजयेद्यो नरो मुदा । सर्वपापविनिर्मुक्तः सुरलोके महीयते

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 28

स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि नामद्वादशकं शुभं । ओंनमो गणपतये मंत्र एष उदाहृतः

ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਸਤੋਤਰ—ਬਾਰਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ—ਉਚਾਰਾਂਗਾ। ਮੰਤਰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: “ਓਂ, ਗਣਪਤਏ ਨਮਹ।”

Verse 29

गणपतिर्विघ्नराजो लंबतुंडो गजाननः । द्वैमातुरश्च हेरम्ब एकदंतो गणाधिपः

ਗਣਪਤੀ—ਵਿਘਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੰਬੇ ਸੂੰਡ ਵਾਲਾ, ਗਜਾਨਨ; ਦੋ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਹੇਰੰਬ, ਇਕਦੰਤ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ।

Verse 30

विनायकश्चारुकर्णः पशुपालो भवात्मजः । द्वादशैतानि नामानि प्रातरुत्थाय यः पठेत्

(ਇਹ ਹਨ:) ਵਿਨਾਇਕ, ਚਾਰੁਕਰਣ, ਪਸ਼ੁਪਾਲ ਅਤੇ ਭਵਾਤਮਜ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਨਾਮ ਪਾਠ ਕਰੇ…

Verse 31

विश्वं तस्य भवेद्वश्यं न च विघ्नं भवेत्क्वचित् । महाप्रेताश्शमं यांति पीड्यते व्याधिभिर्न च । सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो ह्यक्षयं स्वर्गमश्नुते

ਉਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮਹਾਪ੍ਰੇਤ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਅਖੰਡ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verse 63

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे गणपतिस्तोत्रं नाम । त्रिषष्टितमोऽध्यायः

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਖੰਡ ਵਿੱਚ ‘ਗਣਪਤਿਸਤੋਤਰ’ ਨਾਮਕ ਤ੍ਰਿਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।