Adhyaya 93

PP.5.93 ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਿਕ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਪਰਤਦਾਰ ਰਚਨਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਇੱਕ ਰਾਜਸੀ ਪ੍ਰਸੰਗ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਤੂਕਰਣ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਾਤੂਕਰਣ ਇੱਕ ਅਤਿ-ਪੁਣਯਦਾਇਕ ਪਰ ਅਕਸਰ “ਅਣਪ੍ਰਚਾਰਿਤ” ਉਪਾਅ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਾਸ ਦੇ ਵਰਤ-ਨਿਯਮ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਸਨਾਨ, ਤੀਰਥ-ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਿ/ਮਾਧਵ ਦੀ ਸ্তুਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਸੰਗੀ ਗੀਤ/ਸਤੋਤਰ ਸੁਣਨਾ। ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਪਮਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਸੂਰਜ ਮੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਪ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਗ੍ਰਿਹਸੁਖ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਦੇਵ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੇਵਾ-ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਯੋਗ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਕੋਲੋਫ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਾਖ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ ਅੰਦਰ “ਚਿਤ੍ਰ ਕਥਾ” ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।