Adhyaya 91

ਨਾਰਦ–ਅੰਬਰੀਸ਼ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਕਨਖਲ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ-ਤਟ ਉੱਤੇ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਯਮ–ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰ ਆਦਿ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਤਿਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ, ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਸਮੇਤ ਗੋ-ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਸਨਾਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਭਾਰਿਆ ਵੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ-ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਉਹੀ ਭਕਤੀਮਈ ਨਿਯਮ ਨਿਭਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ-ਪੁਣ੍ਯ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਸੁਸ਼ੀਲ ਪੁੱਤਰ, ਅਟੱਲ ਕੀਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ-ਭਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਮਾਧਵ ਮਾਸ (ਵੈਸ਼ਾਖ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ।