Adhyaya 90

ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਪਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਅਨੁਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਨ ਜੋੜਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਦ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਿਰਣਾਇਕ ਪੁੰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਯਾਤਰੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਿਥਿਆ-ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ—ਠਹਿਰਾਉ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਮਾਲਿਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ-ਦਹੀਂ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕੀਤੇ—ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵੈਸ਼ਾਖ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ: ਪ੍ਰਾਤ:ਕਾਲ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ। ਅਧਿਆਇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਅਤੇ ਸਤੀ-ਸਾਧਵੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਦੁਰਲਭਤਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ ਗੁਣ ਗਿਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਨਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦਾ; ਫਲ ਲਈ ਦਾਨ ਅਨਿਵਾਰ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਾਖ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਧਵ-ਸਨਾਨ ਪਾਪਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।