Adhyaya 75

ਪਾਰਵਤੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਹੱਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ “ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ” ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਇਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ-ਪਰੰਪਰਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ‘ਬੱਤੀਸ ਵਨਾਂ ਵਾਲੇ’ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਣ੍ਯ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਧਾਮ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਸਿੱਧੇ ਦਿਵ੍ਯ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦੇਹ ਤਿਆਗਣ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਸਾਨਿਧ੍ਯ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਥਾ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣ੍ਯ ਵਿੱਚ ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਰਸ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਤ੍ਰੀ-ਭਾਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਤਰੰਗ ਧਾਮ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲਲਿਤਾ-ਦੇਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰੀ ਤੱਤ ਦੀ ਅਭੇਦ/ਅੰਤਰੰਗ ਏਕਤਾ ਦਾ ਬੋਧ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਠੋਰ ਗੁਪਤਤਾ-ਨਿਯਮ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਰਹੱਸ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਅਪਰਾਧ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਠਕ/ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਲਈ ਪਰਮ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਫਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।