Adhyaya 68

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰਾਮ-ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰ ਉਪਸਥਿਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਯਜ੍ਞ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿਧੀਵਤ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ-ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਅਤੇ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਸਨਾਨ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਅੰਤਿਮ ਕਰਤੱਬ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜ੍ਞ-ਉਤਸਵ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਰਯੂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਹੋਤਸਵੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਰਾਮ-ਕਥਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਪਾਠ—even ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਆਰੋਗਤਾ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼/ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ-ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ—ਗਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਅੰਨ ਆਦਿ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਰਾਮ-ਸੀਤਾ ਦੀਆਂ ਸੁਵਰਨ ਮੂਰਤੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰਨਾ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਪੁੰਨ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।