Adhyaya 39

ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੇਜਸਵੀ ਲੋਕ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸ਼ੋਭਾ-ਯਾਤਰਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਰਮਣੀਕ ਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਅਤਿ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘੋੜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੁਵਰਨ-ਪੱਤਰ ਉੱਤੇ ਲਿਖਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਕਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਘੋੜਾ ਹਥਿਆ ਕੇ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਮਭੂਮੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖੋਂ ਸੰਦੇਹਾਸਪਦ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੱਲ ਚੰਦਰਚੂੜ ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਇਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸੁਅਵਸਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਧਰਮ—ਰੱਖਿਆ, ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਮੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸੀਮਾ—ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।