Adhyaya 22

ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰਿ-ਸਮਰਣ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਬਿਤਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਿਸ਼ਣੁ-ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਬਾਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾੜਵ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਹ ਦਾਨ, ਗੰਗਾ–ਸਾਗਰ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ੀ ਨਗਾਰੇ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪ-ਵਰਖਾ ਦੇਵ-ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਭ ਨੀਲਗਿਰੀ/ਨੀਲਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੁਵਰਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਸਿੰਘਾਸਨਾਸੀਨ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਅਰਘ੍ਯ-ਪਾਦ੍ਯ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਪ, ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਰਾਤਪਰਤਾ ਅਤੇ ਅਵਤਾਰ-ਉਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਗਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਪ੍ਰਸਾਦ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਥਾ/ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸਹਿਤ ਸਾਥੀ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਲਗਿਰੀ ਦੀ ਮੁਕਤਿਦਾਇਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।