Adhyaya 117

ਅਧਿਆਇ 117 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਤੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਵਰਣਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸਹੀ ਪੂਜਾ-ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਅਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਕਰਮ-ਫਲ ਬਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਉਦਾਹਰਣਾਂ (ਆਕਥਾ–ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ, ਰੂਪਕ–ਸੰਪਾਤੀ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਰ ਕਥਾਵਾਂ) ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੂਜਾ ਸਦਾ ਧਰਮਸੰਗਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਮਾਸਿਕ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ, ਹਠੀਲਾ ਅਤਿਥੀ ਆ ਕੇ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਤਿ-ਅਤਿਥੀ-ਧਰਮ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰਾਮ ਦਾ ਘਰਾਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਤਿਥੀ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ; ਪਾਰਵਤੀ ਅਖੁੱਟ ਅੰਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਕੇ ਅੰਨਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ–ਰਾਘਵ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਪਾਠ/ਸ਼੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ-ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹਾਤਮ੍ਯ ਦਾ ਫਲ-ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਹੈ।