Adhyaya 109

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਪਰ ਭੋਗੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਯਜ੍ਞ, ਦਾਨ, ਵੇਦ-ਅਧਿਆਪਨ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ-ਪਾਠ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਨਰਕ ਦੇ ਲੰਮੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਭਕਤ ਮਹਰਸ਼ੀ ਜਾਬਾਲੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਬਾਲੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਛੋਟੀ ਆਯੁ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਵਰਤ-ਤਪ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਉਪਾਯ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਿਤ ਪੁਰਾਣ-ਸ਼੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਵਿਭੂਤੀ (ਭਸਮ) ਧਾਰਣ ਹੈ। ਕਥਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਯੋਗਿਕ ਦਰਬਾਰ ਦਾ ਰੂਪਕ ਵੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਮ-ਨਿਯਮ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਸੇਵਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਅੱਠ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ-ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦੇਹ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ। ਯਮਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੈਵ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਵਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਕਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲਿੰਗ-ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸੁਣਨ-ਪਾਠ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।