Adhyaya 107

ਸ਼ੁਚਿਸਮਿਤਾ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜਮਦਗ્નੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਦਧੀਚੀ ਸ਼ੋਕਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਈ ਭਿਆਨਕ ਵਿਪਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਗ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ/ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਸਮ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁੰਜਯ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਅਤੇ ਇਕ ਬਲਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਵੀਂ ਜੀਵਨ ਪਾਏ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਵਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਦੈਤ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰ-ਸਮਰਨ (ਜਪ) ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ/ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ/ਪਿਸ਼ਾਚ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਟਾਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੀ ਭਸਮ ਨੂੰ ਆਯੁ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।