Adhyaya 100

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਲਈ ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਧੂ-ਸੰਗ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਰੋਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਵਾਦ ਫਿਰ ਮਾਧਵ/ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਰਤ-ਨਿਯਮ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਕਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਸੰਯਮ ਧਾਰਣੇ ਹਨ। ਯਮ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਕਰੁਣਾਮਯ ਆਚਾਰ੍ਯ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੀਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ—ਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ, ਵਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ, ਪਰ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਾਂ/ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਵੀ ਹਿਤਕਾਰੀ ਸਲਾਹ ਦੇਣੀ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ “ਮਾਧਵ ਸਨਾਨ” ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਪ੍ਰਾਤಃਕਾਲ ਸਨਾਨ, ਅਰਘ੍ਯ, ਹਰਿ-ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨੈਵੇਦ੍ਯ; ਅਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਇਸ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਰਿ-ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਫਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਾਮ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਭੋਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।