Adhyaya 19

ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਜਾਂ ਵਿਪਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਉਰਵੀਸ਼ੂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ—ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾ ਕੇ ਡਾਕੂ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਨਦੀ-ਕੰਢੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਲਈ ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤੀ ਗੁੜ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਉਹ ਖਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਹਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੱਥਾਪਿ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਰਵਜਨੀ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ-ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਕਰਮ-ਰਹੱਸ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣੇ ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋਧਿਤ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਮਨਾਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।