Adhyaya 15

ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੱਤ-ਵਿਚਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਸਿਮਰਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਗਣਿਕਾ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ “ਰਾਮ” ਉਚਾਰਨ ਲਈ ਸਿਖਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਮ-ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਗਣਿਕਾ ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਯਮਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਣੂਦੂਤ ਰੋਕਦੇ ਹਨ; ਟਕਰਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਮਦੂਤ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਰਾਮ, ਗੋਵਿੰਦ, ਕੇਸ਼ਵ, ਹਰੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਦਿ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ-ਪਾਦ-ਜਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਕਤ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦੂਤ ਦੰਡ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਰਾਮ-ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ, ਭਯ, ਕਰਮਕਾਂਡ ਅਤੇ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਇਸ ਦੀ ਅਚੂਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।