Adhyaya 14

ਅਧਿਆਇ PP.7.14 ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਥਾਂ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੂਮੀ, ਗੰਦੇ ਸਥਾਨ, ਪਤਿਤਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਜਾਂ ਮਹਾਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਅਤੇ ਰੋਣ-ਧੋਣ, ਝਗੜੇ, ਹਾਸੇ-ਠੱਠੇ, ਲੋਭ ਜਾਂ ਦਾਨ-ਲਤ ਵਾਲੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਛਲ, ਦੋਮੁਹੀਂਤਾ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਰਮ ਦਾ ਆਧਾਰ ਮਨ ਹੈ; ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਲੰਬੇ ਤਪ ਵੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਇਕਾਗ੍ਰ ਭਕਤੀ, ਵਿਖੇਪ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੋਲਚਾਲ ਤੋਂ ਬਚਾਵ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਰੱਖਣਾ ਕਿ ਸਾਦੇ ਅਰਪਣ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ ਹਨ—ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਪਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ—ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ, ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਭੋਜਨ, ਦੁੱਧ/ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਚਾਵਲ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ—ਸਹਿਤ ਦਾਨ ਅਤੇ ਮੰਦਰ-ਸੇਵਾ ਦੇ ਕਲਾ-ਉਪਚਾਰ (ਸ਼ੰਖ, ਘੰਟੀ, ਵਾਜੇ, ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ, ਗੀਤ)। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਣੁਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਤಃ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਜ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।