Adhyaya 18

Verse 1

शौनक उवाच । अगम्यागमनं सूत कुर्याद्यो वै विमोहितः । तस्य शुद्धिर्भवेत्केन कथयस्व समूलतः

ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੂਤ! ਜੋ ਮੋਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਅਗਮ੍ਯ ਨਾਲ ਗਮਨ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੂਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।

Verse 2

सूत उवाच । अभिगच्छति चांडालीं श्वपाकीं यो द्विजोत्तमः । उपवासत्रयं कुर्यात्प्राजापत्यं चरेत्ततः

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜ ਚਾਂਡਾਲੀ (ਸ਼੍ਵਪਾਕੀ) ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ।

Verse 3

सशिखं वपनं चैव दद्याद्गोद्वयमेव च । यथार्थदक्षिणां दत्वा शुद्धिमाप्नोति स द्विजः

ਸ਼ਿਖਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸਿਰ ਮੁੰਡਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੋ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਯਥੋਚਿਤ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਅਰਪਣ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਦਵਿਜ ਸ਼ੁੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

Verse 4

क्षत्त्रियो वापि चांडालीं वैश्यो वा यदि गच्छति । प्राजापत्यं सकृच्छ्रं च दद्याद्गोमिथुनद्वयम्

ਜੇ ਕੋਈ ਖੱਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਚਾਂਡਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਸਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਤਪ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵਜੋਂ ਗੋ-ਮਿਥੁਨ ਦੇ ਦੋ ਜੋੜੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।

Verse 5

अनुगच्छति शूद्रो हि श्वपाकीं च तपोधन । चतुर्गोमिथुनं दद्यात्प्राजापत्यं व्रतं चरेत्

ਹੇ ਤਪ-ਧਨ ਸੰਨਿਆਸੀ! ਜੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਸ਼੍ਵਪਾਕੀ (ਚਾਂਡਾਲ) ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰ ਗੋ-ਮਿਥੁਨ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰੇ।

Verse 6

मातरं यदि वा गच्छेद्भगिनीं स्वसुतामपि । वधूं च मोहितो गच्छंस्त्रीणि कृच्छ्राण्यथाचरेत्

ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭੈਣ, ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ-ਵਧੂ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ (ਕਠੋਰ ਤਪ) ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

Verse 7

चांद्रायणत्रयं कृत्वा दद्याद्गोमिथुनत्रयम् । सशिखं वपनं कृत्वा पंचगव्यं पिबेत्ततः

ਤਿੰਨ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਕੇ ਗੋ-ਮਿਥੁਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਜੋੜੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਖਾ ਰੱਖ ਕੇ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਵੇ।

Verse 8

हुते ह्यग्नौ तथाप्यत्र शुद्ध्यत्येवं तपोधन । पितृदारान्द्विजश्रेष्ठ मातुश्च भगिनीं तथा

ਹੇ ਤਪ-ਧਨ! ਇੱਥੇ ਅਗਨੀ ਵਿਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਯਜ੍ਞ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਇਸੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਚ ਭੀ ਹੈ।

Verse 9

गुरुपत्नीं मातुलानीं भ्रातुर्भार्यां स्वगोत्रजाम् । यदि गच्छति मोहेन प्राजापत्यद्वयं चरेत्

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵੱਸ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਮੀ, ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੋਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਯ ਵਰਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

Verse 10

चांद्रायणत्रयं ब्रह्मन्पंचगोमिथुनानि च । विप्रेभ्यो दक्षिणां दद्याच्छुध्यते नात्र संशयः

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤਿੰਨ ਚੰਦਰਯਾਨ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਜੋੜੇ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।

Verse 11

गां च गच्छति यो मूढ उपवासत्रयं चरेत् । धेनुं दत्त्वा तथा चान्नं शुद्ध्यत्यत्र न संशयः

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

Verse 12

वेश्यां खरीं शूकरीं च कपिं तुं महिषीं द्विज । आकंठतः समाक्षिप्य गोमयोदककर्द्दमे

ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ! ਵੇਸਵਾ, ਗਧੀ, ਸੂਰਨੀ, ਬਾਂਦਰੀ ਅਤੇ ਮੱਝ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਚਿੱਕੜ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ ਤੱਕ ਡੁਬੋ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

Verse 13

तत्र तिष्ठेन्निराहारो त्रिरात्रेणैव शुद्ध्यति । सशिखं वपनं कृत्वा त्रिरात्रमुपवासयेत्

ਉੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਸਿੱਖਾ (ਬੋਦੀ) ਰੱਖ ਕੇ ਸਿਰ ਮੁਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

Verse 14

एकरात्रं जले स्थित्वा शुद्ध्यत्येव न संशयः । ब्राह्मणीं तु यदा गच्छेत्यो नरः काममोहितः

ਇੱਕ ਰਾਤ ਜਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਕਾਮ-ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ…

Verse 15

प्राजापत्यत्रयं कुर्य्याच्चांद्रायणत्रयं तथा । गोत्रयं तु तथा दद्याच्छुद्ध्यत्येव तपोधन

ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਵੀ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—ਹੇ ਤਪ-ਧਨ! ਤਦ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 16

ब्राह्मणी पंचगव्यं तु पंचरात्रं पिबेद्द्विज । गोद्वयं दक्षिणां दद्याच्छुध्यत्यत्र न संशयः

ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ! ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀਵੇ। ਦੱਖਿਣਾ ਵਜੋਂ ਦੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

Verse 17

परांगनां यदागच्छेत्कृच्छ्रं सांतपनं चरेत् । यथार्गला तथा योषित्तस्मात्तां परिवर्जयेत्

ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਾਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਠੋਰ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛ੍ਰ ਤਪ ਅਤੇ ਸਾਂਤਪਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ। ਪਰਾਈ ਨਾਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਅਰਗਲਾ (ਕੁੰਡੀ) ਵਰਗੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।

Verse 18

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे अष्टादशोऽध्यायः

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਖੰਡ ਵਿੱਚ ਸੂਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਅੰਦਰ ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

Verse 19

अंगारसदृशी योषित्सर्पिः कुंभसमः पुमान् । तस्याः परिसरे ब्रह्मन्न स्थातव्यं कदाचन

ਔਰਤ ਬਲਦੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰੇ ਵਰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਦ ਘਿਓ ਨਾਲ ਭਰੇ ਭਾਂਡੇ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

Verse 20

जारेण जनयेद्गर्भं या च नारी कुलांतका । त्याज्या सा सर्वथा ब्रंह्मस्तत्र दोषो न विद्यते

ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਪਰਾਏ ਮਰਦ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਲ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।

Verse 21

या च नारी गृहाद्गच्छेत्त्यक्त्वा बंधून्स्वकानपि । नष्टा सा च कुलभ्रष्टा न तस्याः संगमः पुनः

ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

Verse 22

या च नारी यदा गच्छेन्मोहिता परपूरुषम् । प्राजापत्यं चरेत्कृच्छ्रं पंचगव्यं पिबेत्ततः

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ, (ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਦੁਆਰਾ) ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਪਰਾਏ ਮਰਦ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਕ੍ਰਿਛ੍ਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਚਗਵਯ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

Verse 23

गोद्वयं तु ततो दद्याच्छुध्यत्येव न संशयः । ब्राह्मणी बालिशा ब्रह्मन्मोहिता परपूरुषम्

ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਮਰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

Verse 24

यदा गच्छेत्तदा त्याज्या जनैर्दोषो न विद्यते । यो गच्छेद्ब्राह्मणीं विप्र भूसुरः काममोहितः । गो तिलांश्च तदा दद्याच्छुद्ध्यत्यत्र न संशयः

ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ-ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ! ਜੇ ਕੋਈ ਭੂਸੁਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਮ-ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕੋਲ ਅਨੁਚਿਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।