Adhyaya 14

Verse 1

शौनक उवाच । कथयस्व महाप्राज्ञ ब्राह्मणस्य कृपार्णव । माहात्म्यं सर्ववर्णानां श्रेष्ठस्य कृपया च मे

ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਾਜ্ঞ, ਹੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਸਭ ਵਰਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ (ਮਹਿਮਾ)।

Verse 2

सूत उवाच । ब्राह्मणः सर्ववर्णानां गुरुरेव द्विजोत्तम । सर्वामराश्रयो ज्ञेयः साक्षान्नारायणः प्रभुः

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਭ ਵਰਣਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ—ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ, ਸਰਵਸ੍ਵਾਮੀ।

Verse 3

कुर्यात्प्रणामं यो विप्रं हरिबुद्ध्या तु भूसुरम् । भक्त्या तस्य द्विजश्रेष्ठ वर्द्धते संपदादिकम्

ਜੋ ਕੋਈ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ‘ਭੂਸੁਰ’ ਨੂੰ ਹਰਿ-ਸੰਬੰਧੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ—ਉਸ ਦੀ ਸੰਪਦਾ ਆਦਿਕ ਕਲਿਆਣ ਵਧਦੇ ਹਨ।

Verse 4

न नमेद्ब्राह्मणं दृष्ट्वा हेलयापि च गर्वितः । छेदनं तु तस्य शिरः कर्तुमिच्छेत्सदा हरिः

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਨਹੀਂ ਟੇਕਦਾ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

Verse 5

कृतापराधं विप्रं ये द्विषंति पापबुद्धयः । हरिं द्विषंति ते ज्ञेया निरयं यांति दारुणम्

ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

Verse 6

यः कर्तुं प्रार्थनां विप्रं पश्येत्क्रोधेन चागतम् । कृतांतश्चक्षुषोस्तस्य तप्तसूचीं ददाति वै

ਜੋ ਕੋਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਯਮਰਾਜ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੱਤੀ ਸੂਈ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

Verse 7

कुरुते भूसुरं मूढो भर्त्सनं यो नराधमः । यमदूता मुखे तस्य तप्तलोहं ददंति च

ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜਾ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਮਦੂਤ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲੋਹਾ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

Verse 8

येषां निकेतने भुंक्ते क्ष्मासुरो वै तपोधनः । सुपर्वाणैः स्वयं कृष्णो भुंक्ते तेषां निकेतने

ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

Verse 9

नश्यंति सर्वपापानि द्विजहत्यादिकानि च । कणमात्रं भजेद्यस्तु विप्रांघ्रिसलिलं नरः

ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ—ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਜਲ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਭੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੀ ਲਵੇ।

Verse 10

यो नरश्चरणौधौतं कुर्याद्धस्तेन भक्तितः । द्विजातेर्वच्मि सत्यं ते स मुक्तः सर्वपातकैः

ਜੋ ਕੋਈ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਵਿਜ (ਦੁਜਨਮੇ) ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਜਲ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ ਜਾਂ ਹਟਾਏ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਭ ਪਾਤਕਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Verse 11

पुत्रहीना च या नारी मृतवत्सा च यांगना । सपुत्रा जीववत्सा सा द्विजपद्मांघ्रिसेवनात्

ਜੋ ਨਾਰੀ ਪੁੱਤਰ-ਹੀਣ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਮਰ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰਵਤੀ ਅਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

Verse 12

ब्रह्मांडे यानि तीर्थानि तानि तीर्थानि सागरे । उदधौ यानि तीर्थानि तिष्ठंति द्विजपादयोः । द्विजांघ्रिसलिलैर्नित्यं सेचितं यस्य मस्तकम्

ਬ੍ਰਹਿਮਾਂਡ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ; ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਿੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨ-ਧੋਏ ਜਲ ਦੀ ਛਿੜਕਾਅ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Verse 13

स स्नातः सर्वतीर्थेषु स मुक्तः सर्वपातकैः । शृणु शौनक वक्ष्यामि माहात्म्यं पापनाशनम्

ਉਹ ਮਾਨੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਪਾਤਕਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ! ਮੈਂ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।

Verse 14

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे ब्राह्मणमाहात्म्यं । नाम चतुर्दशोऽध्यायः

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਅੰਦਰ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਮਾਹਾਤਮ੍ਯ” ਨਾਮਕ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Verse 15

शूद्रो भीमो द्वापरे च ब्रह्महत्यासहस्रकृत् । निष्ठुरः सर्वदा तुष्टः समहान्वैश्यया पुनः

ਦ੍ਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਸੀ—ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ; ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਨਿਰਦਈ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ।

Verse 16

शूद्राचारपरिभ्रष्टो भीमोऽसौ गुरुतल्पगः । प्रत्येकं वच्मि किं तस्य दस्योः संख्या न विद्यते

ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉਹ ਭੀਮ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਯਨ-ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਸ/ਦੱਸਯੂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਉਸ ਜਿਹਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।

Verse 17

पापानां मुनिशार्दूल भीमस्य दुष्टचेतसः । एकदा स गतः कश्चिद्ब्राह्मणस्य निवेशनम्

ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ-ਚਿੱਤ ਭੀਮ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਗਿਆ।

Verse 18

गत्वा तं तस्य गेहात्तु द्रव्यं नेतुं मनो दधे । तत्रोवास ब्राह्मणस्य बहिर्द्वारसमीपतः

ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਧਨ ਚੁਰਾ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।

Verse 19

दैन्ययुक्तं वचः प्राह क्ष्मासुरं स तपोधनम् । भो स्वामिन्शृणु मे वाक्यं दयालुरिव मन्यते

ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤਪੋਧਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ: “ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਸੁਣੋ,” ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਹੈ।

Verse 20

क्षुधार्तोऽहं देहि चान्नं प्राणा यास्यंति मे द्रुतम्

ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਅੰਨ ਦਿਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਣਗੇ।

Verse 21

ब्राह्मण उवाच । क्षुधार्त्त शृणु मे कश्चिद्वाक्यं कर्तुं न विद्यते । पाकं मे तंडुलानि त्वं नीत्वा भुंक्ष्व यथासुखम्

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਭੁੱਖੇ ਪੀੜਤ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਚੌਲ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਖਾ।”

Verse 22

नास्ति मे जनको माता नास्ति सूनुः सहोदरः । नास्ति जाया मातृबंधुर्मृताः सर्वे विहाय माम्

ਮੇਰਾ ਨਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਨਾ ਮਾਤਾ; ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਨਾ ਭਰਾ। ਨਾ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਮੇ-ਨਾਨੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਸਭ ਮਰ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡ ਗਏ।

Verse 23

तिष्ठाम्येको गृहेऽकर्मा भाग्यहीनोतिथे हरिः । एको मे वसतौ चास्ति न जाने तद्विना किल

ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ, ਭਾਗ੍ਹ-ਹੀਣ—ਹੇ ਅਤਿਥੀ, ਹੇ ਹਰਿ। ਮੇਰੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇਕ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਾਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।

Verse 24

भीम उवाच । मम कश्चिद्द्विजश्रेष्ठ नास्ति सेवां तवापि च । शूद्रोऽहं निलये जात्या कृत्वा स्थास्यामि ते सदा

ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ), ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਜਾਤ ਦਾ ਸ਼ੂਦਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।

Verse 25

सूत उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा सानंदः क्ष्मासुरस्तदा । पाकं विधाय तूर्णं स ददावन्नं तपोधन

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਉਹ ਅੰਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।

Verse 26

सोऽपि हर्षसमायुक्तस्तस्थौ तत्र द्विजालये । सेवां कुर्वन्स्नेहयुक्तां भूसुरस्य मनोहराम्

ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਨਮੋਹਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

Verse 27

अद्य श्वो वा हनिष्यामि द्रव्यमस्य ममापि च । नेतुं यदा करिष्यामि नेष्यामि नात्र संशयः

ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਧਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।

Verse 28

परामृश्य च हृद्यंतः कृत्वा तस्य क्रियां वदेत् । पादधौतादिकं चासौ शिरसा गतपातकः

ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਰਸਮ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

Verse 29

आचम्यांघ्रिजलं दध्रेच्छद्मना प्रतिदिनं द्विजः । एकदा हारकः कश्चिद्द्रव्यं नेतुं समागतः

ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇੱਕ ਦ੍ਵਿਜ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਹੇਠ ਆਚਮਨ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਚੋਰ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਚੁਰਾਉਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆਇਆ।

Verse 30

उत्पाट्य रात्रावररं गतोऽसौ तद्गृहांतरम् । दृष्ट्वा भीमं प्रहारार्थं दंडहस्तः समागतः

ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ।

Verse 31

हारको मस्तकं तस्य छित्त्वा तूर्णं पलायितः । अथ तस्य भटा विष्णोः शंखचक्रगदाधराः

ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ, ਹਾਰਕ (ਚੋਰ) ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ—ਜੋ ਸੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।

Verse 32

समायातास्तथा नेतुं भीमं तं वीतकिल्बिषम् । स्यंदनं चागतं दिव्यं राजहंसयुतं द्विज

ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ—ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ; ਅਤੇ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਾਹੀ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਰਥ ਵੀ ਆਇਆ।

Verse 33

तत्रारूढो ययौ विष्णोर्भवनं दुर्लभं किल । माहात्म्यं भूमिदेवस्य मया ते तत्प्रकीर्तितम् । शृणुयाद्यो नरो भक्त्या तस्य पातकनाशनम्

ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਗਿਆ—ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੂਮੀਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।