Shloka 19
तस्मिन् हते भ्रातरि सूतपुत्रो वैकर्तनो वीर्यमथाददान: । प्रगृह् दन्ताविव नागराजो महर्षभं व्यात्र इवा भ्यधावत्,अपने भाई संग्रामजित्के मारे जानेपर सूतपुत्र कर्णने कुपित हो पराक्रम दिखानेकी इच्छासे अर्जुन और उत्तरपर इस प्रकार हठपूर्वक धावा किया, मानो कोई गजराज दो पर्ववशिखरोंसे भिड़ने चला हो अथवा कोई व्याप्र किसी महाबली साँड़पर टूट पड़ा हो
tasmin hate bhrātari sūtaputro vaikartano vīryam athādadānaḥ | pragṛhya dantāv iva nāgarājo maharṣabhaṃ vyāghra ivābhyadhāvat ||
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੰਗ੍ਰਾਮਜਿਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਤਪੁੱਤਰ ਵੈਕਰਤਨ ਕਰਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਉੱਤਰ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਪਾ ਕੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਦੰਦ ਚੁੱਕਿਆ ਗਜਰਾਜ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਣ ਚੱਲ ਪਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਕਿਸੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਂਡ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਪਵੇ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grief for a fallen kinsman can quickly transform into wrath and a thirst to prove oneself. Ethically, it illustrates a recurring Mahābhārata tension: personal loyalty and martial pride can intensify violence, even when dharma calls for restraint and discernment.
After Karṇa’s brother is killed, Karṇa becomes enraged and, seeking to demonstrate his valor, rushes to attack Arjuna and Uttara. The poet underscores the ferocity of his charge through vivid similes—an elephant with raised tusks and a tiger leaping on a powerful bull.